Kopstukken

met haar

27 januari, 2016
door Martin Smit
Reacties uitgeschakeld voor Opgelucht

Opgelucht

Precies 6 weken heeft het geduurd, ons nieuwe toilet op kantoor. Een renovatie met een niet mis te verstane impact. Het heeft de heren bouwvakkers veel langer geduurd dan gepland, om de urinoirs op een kindvriendelijke hoogte te monteren, de ruimte door overbelichting de egards te geven van de hemelpoort, het smalle toilet nog verder te vernauwen (hallo Bouwbesluit), het aantal wastafels met 50% te reduceren (niets onhygiënischer dan de man) en een Dyson Airblade dB van €1100,- strak langs de wasbak uit te lijnen. Maar waar het geclaimde innovatieve karakter van onze organisatie deze Dyson’s nog toestaat, twijfelt de arbomedewerker nu al om gehoorbescherming¹ verplicht te stellen bij het passeren van de drempel.

Ach, je kunt over ons nieuwe toilet zeggen wat je wilt, maar ondanks dit alles is het een serieuze verbetering … ten minste … als je er eenmaal bent, je gêne voorbij!

Als frequente toiletbezoeker (ik plas nu eenmaal graag) heb ik gezien de route naar het toilet mijn bezoeken met eveneens 50% teruggedrongen. Met de komst van 2 nieuwe kantoorruimten recht tegenover de toiletingang wordt de meest precaire vorm van privacy geschonden. De uit glazen wanden opgetrokken ruimten bieden volop de mogelijkheid om elke toiletbeweging nauwlettend in de gaten te houden. De oogopslag van de doorgaans op het beeldscherm georiënteerde collega’s is dan ook analytisch en bedenkelijk van aard. Zelden lijken ze de glazen ruimte te verlaten om maar niets te willen missen. Aangezien hun blikveld reikt tot aan de koffieautomaat, vermoed ik dat ze in de analyse de relatie tussen inname en uitstroom al te hebben meegenomen.

Het remt me, houdt mijn blaas langer gevuld dan ik wens en verkies bij regelmaat een andere plaslocatie. Nee, die nieuwe kantoren bevinden zich op een ongelukkige plek. Normaal gesproken hebben wij voor ongelukkige plekken in ons bedrijf een wazige oplossing, raamfolie. Deze aan te brengen zichtbelemmering voorkomt een directe inkijk tot een hoogte van 1 meter 70. Maar o, wat zou het fijn zijn als we dit perspectief eens zouden keren: het voorkomen van een uitkijk … ten behoeve van een ongegeneerd en regelmatig toiletbezoek!

Mijn onderbuikgevoel beloofde echter niet veel goeds. Bij de andere plaslocatie begon men al vragen te stellen:”Alweer hier? Jullie toilet is toch al lang af?”
Ik had de moed al haast opgegeven, tot ik een aantal collega’s hoorde over een nieuwe ‘multifunctional’. Het bleek de in ons toilet gemonteerde Dyson Airblade dB¹ te zijn. Naast de basisfunctie – het drogen van handen – werd het apparaat gebruikt voor het opwarmen van handen, het drogen van afgewassen appelmesjes, kiwilepeltjes, afwasbare leanmanagement kaarten, handschoenen, haarlokken. Zo wilde 1 zelfs volgende week starten met een test om tomaten te drogen. Wat een prachtapparaat!
Maar ik had gehoord wat ik wilde horen en mijn oplossing was daar. Een appelschilmesje. ‘Sharing best practices’. De zucht van opluchting moet over de afdeling te horen zijn geweest.

De volgende dag liep ik, bij de eerste plasbeurt van de dag, langs het glazen kantoor en haalde mijn appelschilmesje tevoorschijn:
“NET EEN APPELTJE GEGETEN. GESCHILD. EVEN AFWASSEN IN DE WC.”
Triomfantelijk vervolgde ik mijn weg naar het toilet.

JAHA, daar had ik ze! Daar ging hun analyse. Down de drain! Je had de blik in hun ogen moeten zien … een en al verwarring!

 

¹) Dyson Airblade dB, waarbij ‘dB’ staat voor ‘decibel’. Wat impliceert dat de geluidproductie van het apparaat extra aandacht heeft gekregen. En dat klopt. Wat een lawaai!

 

 

27 augustus, 2015
door Martin Smit
Reacties uitgeschakeld voor Fotomoment

Fotomoment

“Even wachten jongens, papa wil even een foto maken.”
Een jaar nadat ik de Fujifilm X-E1 heb gekocht moest het er dan in deze vakantie van komen. Fotograferen. Zoals ik mij had voorgenomen na de overstap van mijn oude vertrouwde Nikon D50 naar mijn nieuwe systeemcamera. Meer aandacht voor de compositie, meer aandacht voor het onderwerp en kwaliteit … meer hobby. Daar ging het vooral om!

Bepakt met een rugzak vol drinken, bolletjes en plattegronden, 3 reeds verstoten fleecejassen – want het werd toch warmer dan gedacht – onder mijn linkerarm, over mijn rechterschouder de fototas en in de hand aan diezelfde kant, mijn camera. Zodra ik mijn vrije hand wil gebruiken bij het ondersteunen van de camera, snoeren alle draagriemen zich aan en beletten, samen met de jassen een ontspannen pose. Met beide handen onder spanning aan de camera probeer ik de foto te maken. Mijn zonnebril voorkomt alleen dat de oogsensor van mijn X-E1 schakelt tussen het lcd-scherm en de zoeker. Ik probeer met een soepele hoofdbeweging mijn zonnebril boven mijn wenkbrauwen te tikken, maar nog voordat de bril de gewenste positie heeft ingenomen, zakt de rugzak naar mijn linkerheup en sta ik volledig uit balans. Met de kaken op elkaar laat ik enige woorden mijn mond vallen die in het Deens waarschijnlijk beter klinken: ” Godvrrr shitzooi!”
Nog voor ik mijn vinger naar de ontspanknop breng is de lol om de foto te maken al verdwenen. Het plaatje dat ik voor ogen had, minder mooi.
Zodra ik weer in positie sta, laat ik de ISO-waarde, scherptediepte, sluitertijd en belichtingscompensatie voor wat ze zijn en druk af.

Het resultaat is niet meer dan een vakantiekiekje. Maar ja, daar is het dan misschien ook vakantie voor.

Zwart-witfoto’s


Kleuerenfoto’s

24 augustus, 2015
door Martin Smit
Reacties uitgeschakeld voor Conceptdocument thermostaat

Conceptdocument thermostaat

Binnen de technische documentatie wordt slechts in beperkte mate aandacht besteed aan vormgeving. Gelukkig wordt design in producten steeds belangrijker en maakt de bijbehorende documentatie steeds meer deel uit van het totaalconcept. Voor een product dat nog de standaard technische documentatie meegeleverd krijgt, heb ik een concept gemaakt dat beter aansluit bij het design en ‘user experience’. Verder is het formaat van het document dusdanig gekozen dat het goed leesbaar blijft op een smartphone (A6-formaat). De iconen zijn opnieuw getekend en op elkaar afgestemd.

Website product:

http://www.nefit.nl/easy

5 april, 2015
door Martin Smit
Reacties uitgeschakeld voor Mezzo

Mezzo

G. springt achterop mijn fiets. Zijn gitaar op zijn rug gebonden. Het is woensdagmiddag en de wekelijks gang naar de muziekschool wordt gemaakt. Daar wacht de meest relaxte muziekdocent die ik ken, meester Marcel.
G. vindt het heerlijk. Hij kan er zijn verhaal kwijt, praat met Marcel over zijn lievelingsfilms en raakt ondertussen een paar snaren. Voor muziek moet je vooral de tijd nemen vindt meester Marcel.

Zelf heb ik nooit een instrument bespeeld. Bij ons thuis was muziek nauwelijks bespreekbaar. Althans, nadat mijn zus op het toppunt van haar puberteit mijn vader verleidde een piano in de woonkamer te plaatsen, ragde ze kort daarna alle hoop op mijn muzikale aspiraties aan gort door het apparaat in slechts 2 maanden tijd 3 keer aan te raken. De piano verdween met dezelfde snelheid als waarmee hij arriveerde. De blik in de ogen van mijn vader bij het vertrek van de piano heeft mij er altijd van weerhouden het onderwerp aan te snijden.

Dat de piano er überhaupt kwam was al een wonder. Mijn opa was organist en pianostemmer en in de kleine eetkamer was een prominente plek ingeruimd voor de piano. Het schuurtje was omgetoverd tot werkplaats en in elke lade door het huis kwam wel wat hamervilt of een opstoter tevoorschijn. De man ademde muziek en piano, en binnen de familie bepaalde dat, naast cultuur, het overgrote deel van hun existentie. Het zal voor mijn vader, die alle muzikaliteit ontbeert, teveel van het goede zijn geweest. Daarnaast hebben zijn broer en zus ook nog de nodige duiten in het zakje gedaan. Het betere jennen was hen namelijk niet vreemd.

Bij elke familiebijeenkomst die ik bijwoonde werd dit weer tentoongespreid, door steevast twee onderwerpen de revue te laten passeren: Frankrijk en recitals.

  • Zo moest je op zijn minst in dat ene dorpje geweest zijn, in dat ene straatje achter de ‘ boulanger’. Daar, … ver verwijderd van alle toeristen, moest je dan naar François vragen, en die had dan een broer en die bracht je naar iets dat …
    Zo volgde de ene brallerige anekdote de andere op, waarbij elke nieuw verhaal weer een sneer richting mijn vader was. De burgerman, die met zijn vrouw, twee kinderen, en vouwwagen, natuurlijk nooit in dat ene dorpje was geweest, laat staan kon komen.
  • Of er werd een naam van een muzikant of vocalist genoemd die mijn vader niet kende. (Nu was dat niet zo moeilijk. Verder dan een lp van James Last en een van Roberta Flack reikte zijn muziekcollectie niet.) Want daar waren ze laatst nog naar toe geweest. Een huiskamerconcert. Ja, heel prive … alleen voor genodigden, connaseurs van de recital. Daarna werd dan nog het timbre uitvoerig besproken en omlijst met jargon om tot slot de ‘berceuse’ door te nemen.

Het was allerminst iets om bij in slaap te vallen. Spot en hoon was het! Nee, dat hij zijn en onze muzikale aspiraties bewust tot het minimum wilde beperken begrijp ik wel.

Jammer is het wel, niet te weten of je het in je vingers hebt. Maar ach, hoe groot is de kans dat je zo subtiel een vleugel kunt benaderen als Nils Frahm , of zo bevlogen de snaren van je bas plukt als Nick Blacka van GoGo Penguin . Als luisteraar geniet ik van hun spel … en blijf ik voor mijzelf bewust onwetend over wat ik mis. Natuurlijk zou ik nog op muziekles kunnen. Natuurlijk ben ik daar nooit te oud voor. Maar zo langzamerhand is het beter om te luisteren. Te luisteren naar de voortgang en het plezier waarmee mijn zoon gitaar speelt.

Bij het muziekcentrum ‘De Muzehof’ zet ik G. af bij meester Marcel. En als de deur van het leslokaal sluit, blijft ik nog even luisteren.
“Alles goed? Hoe was het de afgelopen week?” begint Marcel.
Dan begint G. zijn verhaal, over hoe het was in de bioscoop, bij Shaun The Movie.Van begin tot het eind.
Met een glimlach loop ik terug naar het tafeltje waar ik altijd wacht. Op de achtergrond hoor ik nog net de eerste tonen van ‘ Jan d’r ligt een kip in ‘t water Jan’.
Prachtig! Gelukkig moet je voor muziek vooral de tijd nemen.

20 maart, 2015
door Martin Smit
Reacties uitgeschakeld voor Zuiver

Zuiver

“Kan ik je misschien ergens mee helpen?” Op zijn minst had ik een zweefteverige antroposofe verwacht die op basis van mijn aura de juiste geur zou selecteren. Zo’n vrouw die als uiting van een verlate emancipatie, haar existentie verwezenlijkt ziet in de gelaagdheid van haar kleren, zich distantiërend van alles wat met ’50 shades of grey’ van doen heeft, maar met ‘De Vagina Monologen’ nog op het nachtkastje. Laat ik het kort samenvatten: vrouwen die zich dusdanig a-sexueel begeven dat gesproken mag worden van een ‘ derde sexe’ . Naast de mannelijke en de vrouwelijke is er, als je het mijn vraagt in Zutphen ook nog de ‘bh-loze’. Dat soort vrouwen! Ik sta dan ook liever ongegeneerd in de 5-euro-bak van de Hunkemöller te graaien dan hier in deze winkel, waar de lucht verzadigd is van empathische zweverijen. Maar ja, morgen is E. jarig en deze shop heeft het enige cadeau dat ik kon verzinnen.

Het draait bij ons thuis de laatste tijd om geuren. Op een of andere manier is E. aan het worstelen met de reukgerelateerde behaaglijkheid van onze habitat. Zo tref ik nu geregeld een ander wc-blokje in de toiletpot. Waar eerst de vloeibare variant van de Aldi hing, ruikt nu een 4-tal vaste blauwe bolletjes op rij. Daarnaast staat in de woonkamer al enige tijd een Lampe Berger. De glazen pot wordt op het dressoir geplaatst op het moment dat deze wordt aangestoken. Het lijkt erop dat vooral vrouwen zijn gegrepen door de voor hen begrijpbare uitleg en procedure van dit product. Met kreten als ‘katalytische brander’ en ‘moleculen vernietigende werking’, slaat de marketingmachine van het Franse Lampe Berger de geurpassiodana’s om de oren. Het goedje zou een luchtzuiverende werking hebben, in plaats van een verdringende. Prachtig! Maar vooralsnog heb ik alleen een zuiverende werking op mijn portemonnee kunnen bespeuren.

Het meest vreselijke aan deze trend van overdadige aroma’s is de naamgeving met bijbehorende omschrijving. Wellicht heeft u direct een beeld bij geuren met namen als, Bois d’Orient, Savon d’Autrefois of Vent d’Ocean! Nee? Zo associeer ik ‘Bois d’Orient‘ (winterhout) met hout dat in het najaar gekapt een winter lang, zacht op een nat dek van eikenhoutenbladeren is blijven ROTTEN! … Gewoon een vochtige, muffe lucht! De website van Lampe Berger is dat alleen niet met mij eens:

… is een sensuele parfum die de magie van kruiden combineert met de subtiliteit van in de zon verwarmde houtachtige olieen.

Tuurlijk, zo kun je het ook omschrijven. Gelukkig houden wij het thuis op ‘Vent d’Ocean’. Dat is tenminste Hollandse nuchterheid en duidelijk. Zeelucht:

Lampe Berger:
Een tropische en revitaliserende cocktail die de frisheid combineert en het exotisme van de grapefruit met warme en houtige noten.

Wat! Waar is de zee gebleven en wat in hemelsnaam is ‘het Exotisme van een grapefruit’!

Ik ben de enige klant in de winkel en richt ik mij tot de verkoopster:
“Ja, je mag mij wel even helpen. Ik ben opzoek naar een Yankee Candle geurkaars, maar heb geen idee welke ik moet hebben.”
Klaarblijkelijk hebben ze bij ‘YC’ de zweefteverige antroposofe vervangen door een alleraardigste man mij duidelijk uitlegt wat het Amerikaanse product doet en hoe het werkt:
+ “De kaarsen zijn gemaakt van sojawas, wat de geur niet beïnvloed. Dus, zoals de kaars heet, ruikt hij ook. … Kijk, deze heet ‘Jelly Beans’, hij haalt de glazen dop van de jar en draait de binnenkant onder mijn neus, “… en dan ruik je ook echt snoepjes.” En ik ruik ook echt snoepjes! “Die daar die heet ‘Wedding day’ maar is misschien iets te uitgesproken. Of deze … deze heet ‘Soft Blanket’ … en dan … Weer draaide de dop onder mijn neus. En inderdaad … ik ruik een fris dekbedovertrek dat buiten in de lentezon was gedroogd.  Het lijkt zowaar dat Yankee Candle, afgezien van de overdreven zoete afbeeldingen op de jar’s, een eerlijk product is, zonder marketing opsmuk. Maar na het ruiken van ‘White Gardenia’, ‘Lovely Kiku’ en ‘Amber Moon’ word ik enigszins bedwelmd met 1 kaars richting de kassa geloodst … en blijkt er toch nog een overeenkomst met Lampe Berger: de zuiverende werking!

“Dat wordt dan 26 euro en 30 cent.”

 

 

5 maart, 2015
door Martin Smit
Reacties uitgeschakeld voor Pregnant

Pregnant

Anders dan de titel doet vermoeden gaat deze blog niet over zwangerschappen. Het Engelse woord voor ‘zwanger’ ligt bij de meeste mensen waarschijnlijk voor in de cortex, terwijl het Nederlandse woord ‘pregnant’ de hersenen nooit heeft bereikt. Ik kan het ze niet kwalijk nemen. De Nederlandse taal vervlakt en wordt waar nodig opgevuld door taalvernieuwingen die vaak op het Engels zijn gebaseerd. Het is nu eenmaal zo. De motor hierachter is de aanstormende jeugd waar mijn kinderen deel van uitmaken. Zo zie ik dagelijks de ‘nieuwe turbotaal‘ aan mij voorbij trekken. Maar daar waar ik eerder geërgerd kon reageren op niet-Nederlands taalgebruik, probeer ik nu zelfs af en toe aan te haken.

Het is één van de twee kenmerken van de nu opgroeiende generatie en bepaalt in hoge mate de mondelinge uitdrukkingvaardigheid. Waarom zou je als tiener ook zoeken naar het Nederlandse woord als je het Engelse voorin je hippocampus ligt. Alleen – het tweede kenmerk – … waarom moet dit allemaal zo hard, met grote amplitude, fortissimo! Aangewakkerd door tv-series als Nickelodeon en Cartoon network of Vloggers als Enzo Knol en StukTV, wordt elke zin met opgeschroefd volume en vaak botte (quasi) gevatte oneliners de beeldbuis uit geslingerd. Of beter gezegd: van het tabletscherm gestreamd! Het laat zich in ieder geval vertalen in een nieuwe wijze van communicatie tussen alles en iedereen. Wat niet binnen dat kader past is ‘fail’. En alles wat een bijdrage kan leveren aan het ondermijnen van mijn ouderlijk gezag, is ‘chill’. Nee, … de periode dat er nog bijgestuurd kon worden lijkt langzaamaan te vervagen. Zeker bij M! Haar puberteit is met bijna 12 op de teller dik vet begonnen.

Afgelopen week echter ontstond er een sprankje hoop toen ik het woord ‘faal’ uit haar mond hoorde. Het idee dat er een hype gaande zou zijn door alle Engelse krachtwoorden te vervangen voor de Nederlandse equivalenten, noopte tot verder onderzoek.
+ “Hey, verstond ik je nou goed? Een Nederlands woord in plaats van het Engelse ‘fail’?
– “Duhu, chill pap, ‘fail’ is echt niet meer, zo 2014! … Thinking!”
Het sprankje verdween nog voordat het zichtbaar werd. Neergeslagen door een meervoudig Engelstalig overwicht. M. dook weer in haar tablet. Koptelefoon op. Youtube checkend. Want Enzo is zó heilig.

Want alles is tegenwoordig ook ‘heilig’. Met andere woorden: ‘heilig’ is alles wat niet ‘faal’ is. Daartussenin zweeft ergens ‘chill’. Ik probeer het allemaal te volgen maar begrijpen doe ik het maar deels. Daarom spot ik er af en toe mee. Trek het in het absurde door ze een spiegel voor te houden. Of om wat meer informatie te krijgen over wanneer je welk woord nu in welke context moet gebruiken. Soms lukt dat. Maar meestal niet.
+ “Dus alles is nu ‘heilig’?”
– “Yep.”
+ “Zo … vet heilig man! Of … omdat ‘goed’ een ander woord is voor ‘vet’, kun je ook zeggen ‘ Zo … goed heilig man’ . Toch?”
– “Pap!”
+ “Dus alles is Sinterklaas.”
– “PAHAPP! Ik zit Brugklas te kijken. Effe niet nu!”
+ “O, ik dacht dat je aan het Enzoën was.”
– “Ja ook, … maar ik kijk ook tv.”
+ “Ik wilde hem net op een andere zender zetten. Brugklas is wel zo ‘faal’ om maar even met jouw woorden te spreken. Echt zó vet slecht, slechter is er op dit moment niet op tv.”
– Ja hallo! Dat JIJ dat niet leuk vindt, duhu! Nou, dan zet ik hem wel op een andere zender als je dat zo graag wilt. TLC of zo.”
Ik dacht de gok wel te kunnen nemen. Erger dan Brugklas kan immers niet.
+ “Prima, alles beter dan dit”, gooi ik er nog even achteraan.

De zenderwisseling duurt welgeteld 5 seconden. Onderin beeld verschijnt de zenderinformatie: My Teen is Pregnant and So am I.
+ “Godvr”, al bij het eerste shot reikt mijn hand naar de afstandsbediening.
-“Jaha, het kan dus wél erger. Toch maar Brugklas, pap?!”
Met de winst op zak zapt ze weer terug. Die blik ga ik de komende periode wel vaker tegenkomen. Maar ach … zolang ze nog ‘pap’ tegen mij zegt …

20 november, 2014
door Martin Smit
Reacties uitgeschakeld voor Ochtendgroet

Ochtendgroet

Ochtendgroet

Wanneer tussen flarden mist de ochtend dwaalt
de fiets bepaalt waar het noordoosten ligt
verdwijnt mijn blik in het witte vergezicht
op zoek naar het moment die jouw groet herhaalt

“Hoi.”
“Hoi.”

 

Elke ochtend kom ik haar op de fiets tegen. De moeder van een oud-klasgenootje van mijn dochter, die al jaren geleden de school heeft verlaten, verhuisd is en uit het zicht verdwenen. Ik heb geen andere naam dan die van haar dochter.

Toen ik na jaren van gemotoriseerd forensen de fiets oppakte, kwam ik haar weer tegen. Na een week was de ochtendgroet voor het eerst te horen … als blijk van herkenning, daarna als groet. Nu, als een soort groundhog day, lijkt het ongemak de overhand te krijgen en vraag ik mij af hoe lang we hier nog mee door moeten gaan. Maar het abrupt stoppen van de ‘hoi’ zou wellicht leiden tot onbegrip en zeker tot ongemak.

Misschien wil ik er ook wel niet mee stoppen. Want om een fantasie te voeden en in stand te houden heb ik niet meer nodig. Niet dat ik er elke ochtend naar uit zie, of verlang haar te ontwaren tussen de naar schoolgaande jeugd. Sterker nog, ik merk haar vaak pas laat op. Daarentegen mis ik haar zelden. En ja (het is dat u het denkt), op basis van dit feit valt een zekere erotische lading of aantrekkingskracht niet te ontkennen. Net wakker, met de mist op mijn wimpers neergeslagen, is er ook niets mooiers dan ‘s morgens vriendelijk te worden begroet door een vrouw met lang haar, licht voorovergebogen boven het stuur en uit tegengestelde richting. Een prettig begin van de dag die wellicht al eerder opgestart had moeten worden. Maar ja.

Liever had ik u gemeld dat de ogenschijnlijke behoefte ingevuld werd door ‘het ‘s morgens uitgezwaaid worden door je echtgenoot.’ E. die eerder altijd als laatste het huis verliet, vertrekt nu doorgaans als eerste. De dagen dat zij de rol aannam van gedweeë huisvrouw lijken al weer eeuwen geleden, als ze überhaupt al bestaan zou hebben. Laat staan dat mijn beide kinderen haar flankeren tijdens het uitzwaaien. Het Youtubbende kroost komt daarvoor zeker de bank niet meer uit. Terwijl ik me een weg ga banen langs scholieren drie rijen dik, wegwerkzaamheden met schielijk achteruitdraaiende walsen en automobielen met beslagen zijruiten, kijken zij de laatste vlog van Enzo Knol

Ik laat het maar in het midden. Misschien is het wel gewoon een groet van saamhorigheid. Aangevuld met een onuitgesproken: “Jij ook weer op de fiets? Ja, het is zeker fris. Morgen maar weer de handschoenen aan. Ik dacht er vanmorgen wel aan, maar het leek erop dat het nog wel zonder kon.”
Maar ja, daarvoor is het moment te kort … en alweer voorbij, terwijl jij, achter mijn rug verdwijnt, in het witte vergezicht.

 

Disclaimer:
Gezien een onlangs verschenen tweet van mijn vrouw is enige voorzichtigheid geboden en meld ik dat de beschreven situatie louter fictief is. Enige vergelijkingen met hen, ongeacht of ze wel of geen deel uitmaken van onze kennissenkring, berust enkel en alleen op toeval.

24 september, 2014
door Martin Smit
Reacties uitgeschakeld voor To share or not to share …

To share or not to share …

Iedereen zal het met mij eens zijn als ik zeg dat het internet een onuitputtelijke bron van informatie is. Alleen, … kan iemand mij uitleggen waarom in sociale media gerelateerde habitatten met een cyclus van 10 jaar alle moppen, gifjes, plaatjes en op tegeltjes geschreven ‘waarheden’ weer langs komen drijven?

Ik kan mij nog goed herinneren dat rond de eeuwwisseling regelmatig mijn postvak-in werd getergd door e-mails van vrienden met ‘grappige plaatjes’. Het internet bleek een bron te worden van onmetelijke onzin. Amper 10 jaar verder heeft deze bulk het gemunt op de sociale media. Delen is nog nooit zo eenvoudig en mobiel geweest. Zonder navraag wordt mij tegenwoordig dagelijks een smartphone voor de neus gedrukt. Want humor is altijd leuk. Zeker als het op een tegeltje staat.

Ik vind het niet erg dat er gedeeld wordt … en nog een keer en nog een keer. En dat uit onvermogen dit sociale gedrag zich beperkt tot een scherm van 10 centimeter. Maar maak mij er geen deelgenoot van. Ik heb geen Whatsapp, Facebook of Hangouts. Daar is een reden voor. Ik stoor mij namelijk mateloos aan de gebrekkige humor, eigen inbreng, emotie, echtheid en waarheid, bij dit soort ‘nieuwe media’. Alsof de ontwikkeling van het individu in de sociale cocon opgesloten zit. Met dichtgetrokken gordijnen wordt in dergelijke digitale ruimten in cirkels rondgedraaid. Alleen raak je daar nooit de werkelijkheid mee en wordt het omlijst met een repeterende brei van bedenkelijke content. Als een soort internet equivalent van de ‘plastic soup’.

Afgelopen zondag nog werd ik geconfronteerd met een opdringerige smartphone … met een ‘tegeltje’. “Kijk, deze is van Lieke van Lexmond, lachen hè.” Nu beperkt mijn informatie over Lieke zich tot het feit dat zij wat onzeker is over haar uiterlijk door haar wat overgedimensioneerde neus, maar dat dit weer proportioneel is met een aantal andere geaccidenteerde elementen die haar anatomie als vrouwelijk typeren. “Goh, een bericht van Lieke”, zei ik nog. Ik kreeg een met Delfts blauw omrande regel te zien waarvan mag worden aangenomen dat het nooit als openingszin van Het Groot Dictee der Nederlandse Taal gebruikt zal worden:

Spreukentegel

Ik had kunnen zeggen dat ik het niet eens ben met de stelling, dat het toppunt van de herfst is: pepernoten kopen die al over datum zijn, of, waarom je in de herfst buiten onder een eik zou willen slapen, dat de astronomische herfst pas op 23 september begint en dat je dus 2 dagen te vroeg bent. Dat ‘herfst‘ niet met een hoofdletter geschreven wordt. Dat gezien deze grammaticale fout de bron als discutabel mag worden beschouwd, en daarmee de inhoud. Dat je eigenlijk een onbetrouwbare partner bent op het moment dat je wel met hem naar bed gaat maar hem in de ochtend afdankt. Maar ik kon niet anders dan zwijgen.

“Lachen hè”, daarna prevelde ze de zin van het tegeltje nogmaals. Verbaasd was ik over het idee dat leek alsof ze de relatie met realiteit niet zag. Het was allerminst leuk. Schrijnend eerder. Een schreeuwende ontkenning die ik de laatste periode zo vaak op deze wijze geëtaleerd zie: mensen die harde grappen maken over hun eigen ellende zonder dat ze door hebben dat ze voor hun eigen spiegel staan. Waarbij je altijd het gevoel hebt dat de smartphone letterlijk en figuurlijk tussen jou en de ander in staat. En met de gecreëerde afstand wordt er dan maar weinig gedeeld.

Maar ach, in de meeste gevallen gaat het om het kaliber scheetzak, een poezenfilmpje op Youtube of quasi racistische nonsens. Ik heb mij in ieder geval voorgenomen alert te zijn op smartphone-aanvallen en is mijn strategie bepaald: met gelijke munt betalen!

antwoord

21 september, 2014
door Martin Smit
Reacties uitgeschakeld voor Beveiligd: Maud 11 jaar

Beveiligd: Maud 11 jaar

De inhoud is beveiligd met een wachtwoord. Vul het wachtwoord hieronder in om hem te kunnen bekijken:

16 september, 2014
door Martin Smit
2 reacties

Bijna de was

U kent het wel. Zij heeft al een was aangezet en bij het verlaten van het huis roept ze je op je vrije dag nog even toe: “Denk je aan de was als die klaar is?”
Anderhalf uur later ben je de vraag alweer vergeten en heeft de rust van ieders afwezigheid jou op andere gedachten gebracht. Anders dan het hangen van de was. Vaak is de eerstvolgende ‘trigger’, het moment dat zij aan het eind van de dag haar auto weer voor het huis parkeert. Ooo, de was … vergeten!
Maar er is altijd hoop, en soms een klein beetje progressie.

 

Bijna de was

Nu ik ‘t centrifugeren heb gehoord
van de op zolder staande wasmachine
is met de vrijgekomen adrenaline
een stukje vrouwelijkheid aangeboord.

Alleen bleek de stilte na die euforie
de doodsteek voor mijn korte memorie.

 

 

(snelsonnet)