Het gaat mij niet om de snelheid waarmee informatie over Japan tot mij komt. Ik weet dat Twitter en alle overige sociale media een belangrijke rol spelen bij het vergaren en het verspreiden van informatie. Dat is inderdaad een toegevoegde waarde. De boodschap van de heren van 26 jaar was echter een andere. Wij moeten ons afhankelijk maken van deze vorm van media, anders mis je de boot.

In de tijd dat snelheid alles bepalend is maakt elke seconde uit. De hele dag gekluisterd aan je pc of IPhone, zo zou het volgens de heren moeten. Zij vertellen mij elke seconde hoe erg het is in Japan. Nee, niet erg. Dat is zeker niet het juiste woord. Ernst-Jan en Alexander gaan voor de kick.  De kick van spectaculaire beelden, het hypen van een ramp. Zij willen verdrinken als digitale ramptoerist. Mathijs begrijpt dat, profileert zich als internet-noob en versterkt daarmee het gevoel dat jij als kijker hopeloos achterloopt. Als een paar doorgeschoten pubers vertellen ze dat deze beleving van de sociale media ‘amazing’ is en met een ongekende impact. Een ieder die daar niet in mee gaat … tja. Daar hebben de heren geen tijd voor, elke seconde telt namelijk.

Het NRC sluit hier naadloos op aan met een van minuut tot minuut verslaglegging. Boven op het nieuws. Maar waar de sociale media zoeken naar een middel om individuen te informeren en te verbinden, laat het NRC een ‘Van Nieuwkerk’ achtige manier van journalistiek zien. Kil, arrogant en zonder beleving. Verslaglegging zonden diepgang. Met dit uitsluitend opsommen van feiten pak je mij niet. Maar goed, ik ben dan ook al in de 40 en dan gaat het allemaal wat langzamer, maar kun je wel wat sneller een inschatting maken van de ernst van een situatie. Dan weet je, dat als bij de eerste meldingen wordt gesproken over 200 doden het er na 5 minuten zeker 500 zullen zijn en bij het achtuurjournaal minimaal 1000. Dat inzicht is nodig om gebalanceerd je verhaal te kunnen doen. Het gebruik van sociale media is daarbij onontbeerlijk, maar kan zeker niet op zichzelf staan.

Waar ik mij nog het meest aan erger is het feit dat over een paar weken Japan bij deze vorm van verslaglegging ‘oud nieuws’ is. Juist op het moment dat de journalistiek zijn waarde kan laten gelden, haken zij af. Op zoek naar een nieuwe ramp. Ach, het zal ze eigenlijk niet uitmaken. Als het maar vet vlak vaak en veel is en zich laat vangen op een Apple.

Ik kijk vanuit de erker naar de meiden … vraag me af waarom sommige buurmeisjes zo bijzonder zijn. Er zijn namelijk 921 buurmeisjes die  Anne heten en net zo oud zijn. Deze woont naast ons. Is nu af en toe verliefd en dan weer niet. En zowel dan weet hij het nog niet … en wanneer wel, dan was het waarschijnlijk het vorige vriendje die ik bedoelde. Heerlijk!

Ze gunt mij een blik in de toekomst, over hoe dat gaat met meiden die aan het puberen zijn. Over hoe de relatie met je dochter er uit kan zien, als ze 15 zijn. Over hoe weinig tijd er eigenlijk zit tussen Baby Born en een touch screen mobieltje. Anne is meer dan het buurmeisje van de hoek en als mijn dochter over een aantal jaar op een bankje voor ons huis zit, zal ik zeker even terug denken aan vandaag.

Ze kijkt op van haar mobieltje, recht de erker in en lacht. Met een grijns pak ik mijn telefoon en stuur haar een sms.

Ik: Zit je nu nog steeds over jongens te kletsen? Groet je buurman

Zij: Nee hoor, ik ben met jongens aan het smsen. XX

Ik: Krijgen die jongens ook 2 XX van je … En weet je vader dat wel ;-)

Zij: Jah hoor dat is hip

Ik: Sjesus .. kwort echt een ouwe l#l. Maar wel cool dat ik er van jou ook 2 heb gehad. Wijs vet hyper mattie

Zij: Haha

Ik loop nog even de erker in … het bankje is inmiddels leeg. Met een paar jaar is ze waarschijnlijk weg. De straat uit, de wereld in. Maar voor nu is ze weer wat beltegoed kwijt. Kan ze binnenkort weer een keer oppassen.

Afgelopen week, op mijn vaste vrije dinsdag, heb ik ook geen schuld bekend. Wél geschikt. Het was na aanleiding van het lappen van de ramen en het dweilen van de vloer dat mijn partner direct bij thuiskomst meende hier een opmerking over te maken: “De vloer in de keuken heb je zeker nog niet gedaan, ik zie nog allemaal strepen.” “Pardon! Als het je verdomme niet zint, doe het dan de volgende keer zelf”, ik reageerde als een verraden huisman. De verwijten over slechte communicatie volgden elkaar in rap tempo op. Uiteindelijk ontstond er een patstelling die de rest van de dag stand hield. Gezellig!

De volgende dag vertelde ik het een collega en mijn idee om het voorval te bedekken met een bosje bloemen: “Niet doen”, zei hij, “Dergelijke mannen bekennen schuld of willen seks.” Ik ben en wil alleen niet die ‘dergelijke man’  zijn en stuurde daarom op weg naar huis langs de bloemist. In de laatste kilometer bedacht ik hoe ik het zou gaan inkleden:
“Het zijn gerbera’s, … ik dacht, die heb je al een tijdje niet meer gehad.” Het bleek de juiste toon.

We zijn nu een week verder en het voorval is naar de achtergrond geraakt. Morgen mag ik de vloer weer dweilen. Die wordt brandschoon.

‘s Morgens werd ik door mijn moeder wakker gemaakt. Elke donderdag om 7 uur. En elke donderdag om 5 over 7 stond ik huilend op de overloop, wetende wat komen ging, om 8 uur startte namelijk de zwemles … in het buitenbad. Trauma’s heb ik er van opgelopen. Nog steeds, als het ergens tocht in huis, denk ik terug aan de natte betonnen kleedhokjes van zwembad ‘Het Nieuwland’. De wind guurde onder de kleedhokjes door. Bij iedere keer dat er een hoofd (opzoek naar een leeg hokje) om de hoek van het inloopkleedhokje keek, werd mijn naaktheid schaamtevoller. Na de zwemles zat het natte katoenen touwtje in mijn zwembroek altijd in een onmogelijke knoop. Het uittrekken van je zwembroek voelde als schuurpapier over de met kippenvel beklede benen. En dat alles met een moeder die het gejammer zat was, zo snel mogelijk naar huis wilde en met een ongekende ruwheid je afdroogde en aankleedde.

De ouders bleven gedurende de zwemles bij de kleedhokjes achter. Badmeester Freriks hield ze op afstand. Het leswater was zijn domein en duldde derhalve geen pottenkijkers. Niets, kijklessen anno 2010. Niets, verwarmd zwemwater. Daar stond je dan – in de zwembroekje – te rillen op de kant, in de ochtendkou. Het zwemwater zag er al niet warmer uit, dus werd het springen in het diepe nog even uitgesteld. Totdat Freriks langs kwam: “Niet zo miemelen Smit!”, gevolgd door een por in je onderrug. Net voldoende om je uit balans te brengen. Zo ging dat toen. Niet voor niets hoor ik bij de generatie die nog weet wat wordt verstaan onder ‘waterkou’.

Nee, als ik nu zie hoe er geïmproviseerd door een gat gezwommen moet worden … Er waren dagen bij dat wij dit ook oefende. Het waren de dagen dat Freriks met een haak aan een lange stok eerst een wak in het ijs moest hakken. Alles aan mijn lijf klapperde dan, was blauw aangelopen en gebroken om ook maar enige weerstand te bieden aan de barbaarse werkwijze van Freriks.

… Maud komt naar ons toegesneld om haar natte kleren uit te laten trekken. Hierna komt ‘het gat’. “Je kunt het schat, kom op!” Ik krijg een glimlach van haar toegeworpen en daar gaat ze weer. Op naar Juf Sandra en het gat onder water. 7 meter onder water. De vorige keer was het gat nog een halve meter te ver en mocht ze niet afzwemmen. De spanning stijgt. Met een propperig duikje gaat ze te water … 9 tellen later laat ze aan de andere kant van het gat haar gezicht weer zien. Ze straalt. Ik straal. De rest is een eitje.

Na afloop staan we nog even bij de kassajuffrouw van het zwembad de laatste administratie bij te werken:
“Ik heb nu ook diploma B, mijn papa heeft alleen maar A.”
“Zo, dan kun je nu beter zwemmen dan je papa.”
“Nou, papa heeft nog les gehad in een buitenbad, hij zegt dat dat dubbel telt.”
“Geloof daar maar niks van!” antwoordt de kassajuffrouw met een dikke knipoog richting Maud.

Dit bericht is beveiligd met een wachtwoord. Geef je wachtwoord om het te lezen:

Wachtwoord:

Naast de 101 mogelijkheden van het programma, doet meestal de functie die jij wilt gebruiken net niet dat wat je wilt. Overstappen is vaak geen optie en zoeken naar de juiste functionaliteit in een ander softwarepakket een drama. Maar gelukkig is er nog de “third-party plug-in”. Een stukje software dat gedoogsteun geeft aan de basisfuncties van het programma, het verder met rust laat … maar uitdiept waar jij het wilt. … En hier loopt de parallel met de politiek van nu even spaak.

Afgelopen week twitterden  Alexander Pechtold en Femke Halsema nog vrolijk over het spoorwegmuseum (waar ook Emile Roemer te vinden was). Twee politici, pratend over treintjes, die net de boot hebben gemist. O, was links maar zo eensgezind als in het bepalen van een familie-uitje. Links heeft zich teveel laten leiden door de waan van het debat en teveel geleden onder de linkse “intellectuele” media. De discussies in de media, over strategieën en standpunten, hebben voor een overkill gezorgd bij het merendeel van de linkse kiezer. Met dank aan PvdA’er Rottenberg. De politiek in het algemeen heeft zijn standpunten afgestemd op die van de PVV, de “third-party plug-in”. Het continu aftasten en rekening houden met, heeft het debat vertroebeld en de uiteindelijke uitslag van de verkiezingen beïnvloed.

Deze verkiezingen ging het om breekpunten of het vermogen om Wilders buitenspel te zetten. Over wie het beste kon pareren en zijn eigen standpunten multi-interpretabel kon vertalen. Een kapitale fout als het gaat om het behoud van een gezond politiek klimaat. Het ging (gaat) om geloofwaardigheid en transparantie van de politieke partijen an sich. Maar men heeft zich laten misleiden door de PVV en de prijs daarvoor betaald. De software is inconsistent gebleken en de gebruiker heeft aangegeven behoefte te hebben aan de “third-party plug-in”. Is dit de politiek te verwijten? Ja, natuurlijk. Er is onvoldoende gefocust op de kiezer in relatie tot het partijprogramma, er is onvoldoende op geanticipeerd.

De PVV blijft, dat staat wel vast.  Het ageren op een plug-in maakt hem namelijk niet overbodig. Daar is meer voor nodig. Het aantal linkse partijen zal moeten worden gereduceerd om de politieke balans te herstellen. Zij zullen de krampachtige differentiatie zelf een halt toe moeten roepen.

Heerlijk die aanloop naar de verkiezingen op 9 juni. Hoe meer tumult, hoe beter. Al was het alleen maar om de aandacht wat van het WK-voetbal af te leiden. Balkenende probeert juist zijn aandacht van Jack de Vries af te houden. Ik begrijp het wel, het zijn stressvolle tijden en elke beslissing moet weloverwogen gemaakt worden. Er is geen tijd voor herstel dus elke schram moet worden voorkomen en als dat niet lukt; zo snel mogelijk worden weggepoetst. Het komt het CDA dan ook niet slecht uit dat nu de PVV weer van zich laat horen. Dat daar de dictatuur van Wilders aan de kaak gesteld gaat worden. Meer democratie luidt het devies van Hero Brinkman … maar Wilders blijft wel leider! Hoe deze tegenstrijdigheid uitgewerkt gaat worden tot 9 juni laat zich raden.

Heerlijk die aanloop naar de verkiezingen. Met een rokende Femke. Het nieuwe glossy tijdschrift “Binnenhof” opent ermee en heeft in mij een nieuwe abonnee gevonden. Lekker ‘s avonds bij de kachel genieten van alle roddels en achterklap. Nog 2 maanden lang … en op basis van wat er nu al gebeurt … wordt het 2 maanden genieten. Om daarna … helaas … bruut plaats te maken voor het WK-voetbal. Dan maar hopen dat de coalitie moeilijk tot stand komt.

Hoe is het mogelijk dat Simonis zich op deze wijze verontschuldigd van het seksueel misbruik in zijn kerk. Als Kardinaal krijg je niet alles mee … nee, dat zal zeker. Als Kardinaal wordt je echter niet geboren. Eerst kapelaan dan pastoor dan bisschop en verder. Hier wordt voorbij gegaan aan de jaren 50 en 60, de periode dat Simonis zich ophield in de rooms-katholieke gemeente. Hij moet en zal ook zeker beter weten. De uitspraak Wir haben … kan door mij dan ook niet anders worden geïnterpreteerd als een bevestiging van het tegendeel. We hebben het wel geweten, en ook wij hebben er niets aan gedaan.

De druk op de rooms-katholieke kerk neemt enorm toe. Bij iedere uitspraak van een kardinaal of paus  zakt het instituut verder in het drijfzand. Er is geen ontkomen aan. Dit is de laatste zet tot het definitieve einde van de kerk. Zeker … de dienst van aankomende zondag zal zal nog wel door gaan. Waarschijnlijk met het volgende vers als basis van de preek:

Ik besef: mijn enig bezit is de HEER, al mijn hoop is op hem gevestigd. — Klaagliederen 3:24.

Amen.

Na de actie “geef een homo een hostie”, is dit weer een aanslag op het instituut kerk. Ik wil me hier niet beperken tot de Rooms Katholieke kerk. Laten we reëel zijn. Elke kerk heeft zo zijn leer. Ook de Protestanten. Helaas is de maatschappelijke vooruitgang altijd groter dan die door de kerk wordt gemaakt. Het hardnekkig vasthouden aan de leer leidt dan ook steevast tot een verharding van standpunten.

Vroeger was dat niet zo. Toen stonden de mensen nog dichter bij de kerk. Zoals het zich nu laat aanzien heeft de Rooms Katholieke kerk daar op haar manier gebruik van gemaakt. Gelukkig kun je je daar tegen verzekeren … Ik begrijp Aegon wel, die hebben niet voor niets de slogan “eerlijk over later”. “Eerlijk over vroeger” zal er bij de Aegon ook wel niet inzitten.

Antoine Bodar, we zullen hem binnenkort wel weer zien op de buis. Waarschijnlijk bij DWDD. Mathijs houdt wel van populisten. Maar als het mij vraagt is  Bodar dat allang niet meer . Hij heeft zich gevoegd bij de RK-elite. In 2003 werd Bodar aan aangesproken op de schandalen binnen de kerk. Hij deed het af als zijnde een generatie-probleem.

De schandalen zijn denk ik toch ontstaan door gebrek aan geloof en wijding aan de priesterlijke taak. Het blijft slecht, maar ik wijs van de hand dat seksuele schandalen exclusief door het celibaat veroorzaakt zouden worden. Het is ook typisch een probleem van een generatie priesters. Tegenwoordig worden priesters veel minder wereldvreemd opgeleid.

Aldus Bodar in 2003. Maar het klopt niet. Een betere opleiding sluit pedofilie of een sexuele behoefte niet uit. Het is juist het celibaat wat in schril contrast staat met alles wat zich buiten de kerk afspeelt. En daarmee is het probleem dus niet terug te brengen tot een generatie priesters. Het celibaat? … ik zeg afschaffen. Maar eerst maar eens goed schudden aan die boom.

Statistisch gezien heeft elke Nederlander een LP in huis waar Vader Abraham zijn vinger in heeft gehad. Laten we het eens anders formuleren. Er zijn 16 miljoen mensen geweest die een LP hebben gekocht waar drie akkoorden van Vader Abraham op staan. Die formulering spitsen we wat toe. Er zijn, meer dan 30 jaar geleden, mensen geweest die liedjes hebben gekocht die door Pierre K. geschreven zijn. … Laten dat nu de ouders zijn van mijn generatie. Bedankt Pa, bedankt Ma.