breekpunt
plaats waar een breuk ontstaat; vooral figuurlijk moeilijkheid waarop onderhandelingen (kunnen) afstuiten.

“Kunnen afstuiten”, wat voor een garantie is dat! Als er al enige sprake zou zijn van een spel tijdens de debatten dan zijn die hiermee vervlogen. Voor mij is hij de winnaar die zich niet laat verleiden tot het uitspreken van het B-woord. Dit zijn geen tijden om breekpunten te creëren, juist tijden om een coherente en consistente mening uit te dragen. Hoe moeilijk kan dat zijn. Hoe moeilijk kan het zijn om je niet door Balkenende te laten verleiden tot uitspraken die in het politieke spel waardeloos blijken.

Ik heb gisteren een nieuwe fiets gekocht. Een fiets met andere rijeigenschappen dan mijn vorige fiets.  Ik heb goed rondgekeken, specificaties vergeleken en een keuze gemaakt. Vandaag heb ik voor het eerst een ritje gemaakt op de fiets en ik moet zeggen dat hij aan mijn verwachtingen voldoet. Wat mij opviel was dat de rijgedrag inderdaad anders is. Zo moet ik bochten anders aansnijden. Ik moet nu een bocht doorkijken, kijken waar in naar toe wil en daar naar toe sturen. Doe je dat niet dan wordt een bocht een lastig obstakel. Kijk je de andere kant op … dan komt het asfalt genadeloos dichtbij. Koers houden en vooruitzien dus.

Helaas veranderen bij de diverse politieke partijen de specificaties gedurig. Een keuze maken wordt met elk nieuw debat lastiger. Ik ben op zoek naar een partij die koers houdt, vooruit ziet en … zonder breekpunt.

Ik ben dan thuis omdat ik dat wil … en omdat mijn vrouw dan een lijstje maakt met huishoudelijke taken die aan het einde van de dinsdag door haar hoogstpersoonlijk wordt gecontroleerd. Ja, dat dan weer wel. Maar na een jaar van vrije dinsdagen word ik steeds handiger en meer geslepen, in het koken, organiseren, plannen en … het doorzien van haar prioriteiten. Dit bleek achteraf eenvoudiger dan vooraf gedacht, hier de top 5:

1. Bedden afhalen en verschonen.
2. Badkamer soppen.
3. Stofzuigen.
4. Ramen zemen.
5. Wc’s schoonmaken.

Ziet u de overeenkomst al tussen de 5? Inderdaad, het zijn klussen waar zij belang bij heeft dat ze gedaan worden …  met andere woorden: waar zij een hekel aan heeft . Een behoorlijk egocentrische benadering dus, hoe herkenbaar! En wat een constatering dat zij het huishouden ook ervaart als een noodzakelijk kwaad. Ik zou nu kunnen afsluiten met : waar zijn die tijden gebleven dat vrouwen dergelijke taken nog zonder morren uitvoerden, maar dat zou flauw zijn. Ik zou dan ook zeker laag eindigen op de feministische meetlat van Cisca Dresselhuys en dat is wel het laatste wat ik wil.

Ik ben dinsdags vrij vanwege  …natuurlijk … de kinderen! Afgelopen dinsdag was ik bezig met de nummers 1, 3 en 4 uit de top 5. ‘s Morgens had ik de woonkamer al gezogen, de dekbedden buiten gehangen en wat aanvullende boodschappen voor het avondeten gehaald. Tussen de middag, even gestopt met het zemen van de ramen om de kinderen te assisteren bij de boterham, om, na ze weer naar school te hebben gebracht, dit af te ronden. Dan even tijd voor een koffie, in de tuin, in het zonnetje. Toch mooi … schone ramen. Streeploos schoon welteverstaan, met een half kopje spiritus en een scheutje Andy.

Ik laat de helft van de koffie koud worden want de kinderen moeten al weer worden opgehaald van school. Eenmaal thuis gaat M. haar kamer opruimen en G. wil fietsen … zonder zijwielen. M. roept vanaf het balkon naar de buurman. Morgen gaat mijn prinses voor het eerst met schoolreisje; naar de Koningin weet ze te vertellen. Ineens hoor ik een kreet achter mij en zie G. nog net met fiets en al onderuit gaan tegen de schuurdeur. Hij komt huilend op me af … laat, met de schrik nog in zijn ogen, zijn zere plek zien. Ik geef hem een kus op zijn knie. Als beloning slaat G. zijn armen om mij heen. “Dank je wel papa, nuhuhu is het weer over.”

Heerlijk, zo’n dinsdag vrij. Hier kan niets tegen op. Alleen nog even het dekbed binnen halen en het bed opmaken, dan is mijn meisje ook weer blij.

Kan ik ze het kwalijk nemen?
We gebruiken het internet meer en meer als informatiebron. Juist het medium dat zich steeds meer richt op een snelle informatieoverdracht. Korte filmpjes die gepubliceerd worden in plaats van een artikel van 500 woorden. Hierdoor wordt nu juist geen enkel beroep meer gedaan op onze taalvaardigheid, het glijdt af door een overmaat aan visuele impulsen. Daarnaast worden berichten steeds verder gecomprimeerd tot flarden tekst. Maar ja, hoe krijgen we anders alle informatie die we niet mogen missen tot ons. Waarbij het trouwens niet gaat om de inhoud maar om de hoeveelheid. Consumeren, overdadig consumeren. Het proeven en beleven achterlatend. Waar lezen en schrijven onlosmakelijk aan elkaar verbonden lijken, twitteren we hooguit nog een paar regels, sms’en we ff met afkortingen en lijkt een Nedelandse volzin al in geen honderd jaar meer geschreven.

In 2014 doet Sven Kramer goud winnen op de 10 km. Niemand zal daar van op kijken. Sommigen van u doen dat nu al niet en hun kunnen het weten. Daarom … prijs u gelukkig, u bepaalt de koers!

Afgelopen zondag bleek Dick niet opgewassen tegen zijn eigen emoties. Hij liet zich gaan tijdens de wedstrijd tegen Ajax. Zo’n uitglijer is niet te accepteren volgens de KNVB. Waarschijnlijk zal de oetlul hem een schorsing opleveren.

Wat een gedoe! In de tijd dat ik bij mijn ouders op de bank zat betekende oetlul zoveel als sufferd, dommerd. Een onschuldig woord dat een ieder op waarde wist te schatten. Wie het woord in zijn vocabulaire heeft  past het ook toe. Er is geen beter woord wat met een onderliggend cynisme kan worden gebracht. Ook Advocaat zal het woord als voetballer met regelmaat hebben gebruikt. Het zal hem geen gele kaart hebben opgeleverd. Maar tijden veranderen.

Nederland verhard en Van Dale meent dit tot uitdrukking te moeten laten komen in de betekenis van woorden. Het woord oetlul staat nu omschreven als klootzak, hufter. Een verkeerde keuze. Juist het aanpassen of het verharden van woorden leidt tot intolerantie en draagt daardoor bij aan de verharding van Nederland. Dick Advocaat weet wat ik bedoel. We moeten juist aan de bak om te voorkomen dat de Nederlandse taal afglijdt,  juist de diversiteit waarborgen. Gebruik je woordenschat en breidt die uit. Maar voor dat je dat doet, kijk eerst in de nieuwste uitgave van de Van Dale: of het woord wel staat, waar je denk dat het voor staat. Want voor je het weet ben je geschorst … oetlul :)

Twittert u? Waarschijnlijk niet, u kent ook niemand in uw omgeving die “tweet”. U blogt ook niet, leest bij toeval deze, zit niet op Hyves (want wat heb je aan “vrienden”), facebook of MySpace. Waarom zou je, sociaal netwerken doe je niet via deze sites … met tante Annie die meekijkt als “vriendin” of “follower”. Daarbij is er sprake van een schijnbare interactie. Het gros van de geregistreerden heeft zich aangemeld, 2 stukjes geschreven, 3 foto’s geüpload en … met geluk een reactie gegeven op 1 van de vrienden. Het overige deel is community hopper. Dat zijn die mensen die van het ene naar het andere sociale netwerksite hoppen, hun vrienden in het ongewisse achterlatend. Daarnaast is er nog 1 iemand, JP. Hij gebruikt de netwerksites voor crowdsourcing, iets anders kan ik niet bedenken.

JP , hij heeft 275 Fans  op facebook, 587 followers op Twitter.  Wie zijn die mensen. Wie leest het door zijn ambtenaren onderhouden account. Welke informatie mag ons niet onthouden worden die daar wordt gepubliceerd. Hoofdvraag echter is … welke Jan Peter moet je hebben? Deze, deze, deze, deze of deze.

Zeg het maar … ik heb in elk geval nog nooit een zoekresultaat in Google gehad die mij rechtstreeks naar een Hyves, facebook of Twitter leidde. Dat zegt genoeg. Ik heb ook niet het idee dat, welke JP ook, zijn input enige maatschappelijke relevantie heeft.  Mijn oproep aan JP: Stop ermee! Gedraag je als de gemiddelde Twitteraar, facebooker of Hyver en stop ermee, laat iedereen in het ongewisse en hou je bij je core business … landje besturen.

Voor de zoveelste keer heb ik mij verbaasd over de onzin van het nationaal dictee. Ja, u ziet het goed, ik schijf het met kleine letters. Met opzet. Het mag van mij terug op de plaats. Laat het inburgeren, voordat er een nieuwe aflevering komt. Op dit moment is het slechts een zelfverheerlijking van de schrijver van het dictee, in dit geval Kristien. Kent u trouwens iemand in uw omgeving die met plezier deelgenomen heeft aan het dictee, zich kon vinden in de zin; “Ik zocht een Mariaheiligdom waar ook steilorige vroegeenentwintigste-eeuwse niet-gelovigen zich konden neervlijen om de genezing af te smeken van levercirrose, ontstoken bronchiën, X-benen of een acuut accres van genitale wratten.”

Ik niet. Nu zegt dat waarschijnlijk meer over mijn omgeving dan over het uwe. Zo ben ik deze week ook meerdere malen geconfronteerd met het jaarwoord Swaffelen. Een groter verschil tussen beleving van taal kun je je niet bedenken. Dit zegt verder twee dingen:

1. Zolang de kloof tussen het jaarwoord en het nationaal dictee enorm blijft, blijft integratie van de Nederlandse taal noodzakelijk.
2. Zowel bij het jaarwoord als bij het uitspreken van tweede zin uit het dictee, raakte mijn partner niet opgewonden.

Werk aan de winkel!