Het was het sluitstuk van de ochtend die verre van harmonieus verliep. E. gaf namelijk aan – nog voor mijn eerste bak koffie – dat ze een meeting had in Utrecht en pas om half 12 zou vertrekken. Daar ging mijn vrije ouderschapsochtend waar ik de laatste jaren zo verknocht aan ben geraakt. Ik kon het niet laten om haar dat duidelijk te maken, met als gevolg dat er van gezelligheid geen sprake meer was. E. vertrok naar boven om mij vooral niet tot last te zijn. Ik zette, om haar vooral boven te laten, een cd van Underworld op.
Na een uurtje kwam ze weer naar beneden: “Goed, ik ga maar. Dan heb ik tenminste nog even tijd om bij Scapa binnen te lopen.”
“Moet je zeker doen … ik bedoel … even bij Scapa binnen lopen.”
Mijn aanpak van de ochtend verdiende geen schoonheidsprijs, maar de gecreëerde situatie bood wel perspectief.

Om 11 uur ontving ik haar eerste sms, ze was bij Scapa geweest:

E: Vette jas gezien!!! Ga straks terug … jas wel andere kleur dan bruin (op foto) … Kijk anders nog ff op de site van Scapa.

M: Ik zie heel veel mooie jassen in een 164 blz tellende catalogus. Weet niet welke je bedoelt. Succes straks.

E: Huh? Glossy in de papierkliko staat ie in. Vrouw staat voor strobalen. Kijk nog ff. (prijs klopt niet)

M: Pittig, heb jij zoveel verjaardagsgeld ;-) Zelfs voor de helft van de prijs heb ik een Asus Tablet ;-) pfoe hé.

En daar was het mij nu om te doen. Ik wilde een tablet! Maar zoals bij elke computergerelateerde aanschaf moest ook dit eerst lange tijd in de week. Om het proces te versnellen had ik bedacht haar richting een emotie-aankoop te leiden. En zoals dat bij de meeste vrouwen werkt, ontstaan die bij een gevoel van onbehagen. De dag voorafgaande aan dit voorval had E. mij de jas in de brochure al laten zien. Ze zou, als ze tijd had voor de meeting nog even langs Scapa. Het uitdenken hoe ze hier voldoende tijd voor zou krijgen kostte niet veel moeite. De vermeend zoekgeraakte trouwring … was een niet-geregisseerde bonus.

 E: Zei al: prijs klopt niet! Is nu € 350,-. Nog steeds veel. Wel een vette jas!!!

M: Precies het bedrag van een Asus Tablet. Koop ik die! Hoef jij je niet bezwaard te voelen bij zo’n dure jas! En ja, hij is erg mooi!

E: Kwaliteit tweedwol doet ‘t ‘m en snit. Maar wel groot bedrag … pffoeh. Gelukkig geen jas voor 1 winter.

M: You only live once girl.

Bij thuiskomst werd de jas geshowd. Een mooie jas, ik kan niet anders zeggen, maar haar vraag of ik de tablet al had besteld was mooier. “Nee, nog niet”, antwoordde ik, de euforie onderdrukkend, “misschien dat ik dat straks nog even doe.”

P.S. De volgende dag vond ik mijn trouwring in de sieradenlade, ze had er overheen gekeken. Je zult begrijpen dat ik die voorlopig niet meer af doe nu de tablet is aangeschaft.

Gemeld werd dat e-mails van mij afkomstig, kil en zakelijk zouden zijn. Ik heb dit tegenover haar dan ook niet ontkend en onderkend dat hier voor mij een uitdaging lag. Een paar weken later, er was nog geen aantoonbare progressie geboekt, legde ik het voorval voor aan een goede vriend. Hij had een gelijkwaardig incident meegemaakt en vertelde over de wijze waarop hij dit probleem getackeld had: via de ‘lulmethode’. “Nou, simpel. Zodra je een e-mail hebt geschreven controleer je elke zin of je die kan laten volgen door het woord ‘lul’. Bijvoorbeeld op de vraag of je een vriend van een vriend wilt helpen verhuizen, omdat jij een aanhanger hebt: “Nee, ik heb andere plannen en de tandemasser heeft ook een lekke band. [Lul.]‘ Dat is dan geen goede zin! Dan weet je dat je die anders moet formuleren.”

Alhoewel ik de tip in de categorie ‘je iemand naakt voorstellen tijdens een sollicitatie’  vond vallen, ben ik er mee aan het werk gegaan. Het is mij zwaar gevallen. Bij de eerste paar e-mails die ik schreef kwam ik er niet uit. Achter elke zin die van mijn toetsenbord rolde kon de bewuste toevoeging zetten:

Hoi Martin, wil je voor de zoveelste keer weer eens naar mijn laptop kijken, hij doet weer raar.

Dag Ans, nee, wat denk jezelf. Ga op een cursus ‘Windows voor beginners’. [Kut] (vrouwelijke variant).

Zonder afbreuk te doen aan de boodschap die ik wilde overbrengen, lukte het niet. Ik merkte dat ik eindeloze e-mails moest gaan schrijven om mijzelf in te dekken en voldoende empathisch over te komen.

Lieve Ans, wat vervelend dat hij nu alweer raar doet. Wat is dat toch, het lijkt wel een computer, hahaha. De vorige keer heb ik je fijn kunnen helpen via Teamviewer maar mijn computer doet nu ook een beetje raar. Als ik namelijk de master boot record delete, start de pc niet meer op. Maar goed, dat is niet jouw probleem. Echt rot voor je, en je dacht nog wel een goeie pc gekocht te hebben bij de LIDL. Ik heb alleen dus niet de mogelijkheid je snel te helpen. Misschien moet je iemand anders eens even vragen.

Het antwoord van Ans liet zich raden: O, doe maar rustig aan. ik heb nog wel even. Dan doen we het volgende week wel, alvast bedankt. Liefs Ans.

Ik kon herschrijven wat ik wilde … niets mocht baten. Uiteindelijk begon ik mensen terug te bellen, terugmailen was geen optie. Dat koste teveel tijd en gaf nooit het door mij gewenste resultaat. Ik was ten einde raad , begon aan mezelf te twijfelen en aan mijn communicatieve vaardigheden, maar weigerde te capituleren. Gisteren besloot ik mijn vriend te mailen, misschien zag ik een aspect van zijn tip over het hoofd, of had ik de essentie niet begrepen:

Hallo Ton,
Ik ben me daar aan het stoeien gekomen met die lulmethode van je. Ik kom er niet uit. Heb je nog tips? Groet, Martin.

‘s Avonds had ik al een reactie:

Hey Smit,
Ik had toch wel gedacht dat jij er wel uit zou komen met jouw achtergrond. Wat ben je nou voor een schrijver. :-)
Er is wel een alternatieve methode, mocht je taalvirtuositeit tekortschieten. Dan sluit je gewoon elke zin, waar je ‘lul’ achter kunt zetten, af met een smiley.
Volgens mij had je dat ook nog wel zelf kunnen verzinnen. :-)

Hallo Ton,
Niet dus. Maar ik weet genoeg, bedankt. :-)

Laten we eerlijk zijn: vrouwen hebben in de afgelopen 40 jaar terecht aangedrongen op een herverdeling van taken. Ik ben daar ook voor. Ik wil ook niet degene zijn die elke keer de hond moet uitlaten, de kliko aan de straat moet zetten en de gaatjes moet boren nadat ik een fietsband heb geplakt.  … dacht ik ! Maar, vanuit het oogpunt van de vrouw is ‘het eenzijdig toeschuiven van taken’, ook ‘herverdelen’!

Ik plak nog dus steeds banden, boor gaatjes en zeem nu ondertussen ook nog de ramen, zuig stof en heb het vlees al aangebraden voordat ik de kinderen van school haal. Waar de schoen echter wringt is bij het inpakken van de vaatwasmachine, juist op die momenten waar werkzaamheden, die eerst bij haar lagen, nu ook tot mijn takenpakket behoren. Bij de boormachine ligt er nu nog steeds een duidelijke jaren ’60 relatie tussen ‘het boren’ en ‘de man’. Bij de vaatwasmachine leek het even alsof zij moeite hebben met het loslaten van die relatie, tussen ‘de afwas’ en ‘de vrouw’. Noem het ‘de wispelturigheid van de vrouwenemancipatie’.Vooropgesteld, dit is geen denigrerende vooronderstelling. Alhoewel ik mijn bevindingen niet louter empirisch zal noemen, bracht het volgende voorval mij wel aan het denken:

1: Al jaren ruim ik de vaatwasser in en met enige regelmaat wordt deze daarna nogmaals bezocht, maar dan door mijn vrouw om opnieuw ingedeeld te worden: “Nee”, krijg ik dan te horen, “pannen moeten in het onderste rek.” Er ontstond een discussie over het effectief reinigen van bepaalde vaat op nader gespecificeerde plekken. Parallel daaraan werd het structurele ruimtegebrek in de vaatwasmachine meegenomen, wat mij er juist toe had gebracht de kleine pannen op het bovenste rek te plaatsen. Geïrriteerd liet ik haar dan uiteindelijk haar gang gaan.

2: Afgelopen week kwam mijn moeder op visite en na de maaltijd probeerde zij, in mijn keuken, zonder enig overleg, op basis van de zelfde wijsheid de rekken van de vaatwasser opnieuw in te delen. Na enig gerommel met de pan faalde de poging, het bovenste rek liet zich niet meer volledig in de machine rollen wat het sluiten van de deur verhinderde. Ik heb haar vriendelijk verzocht even afstand te nemen zodat ik de kleine pan goed in het bovenste rek kon plaatsen, … de vaatwasmachinedeur sloot daarna probleemloos.

Ik meende in beide voorvallen twee vrouwen te zien die weer voorzichtig een blik wierpen op wat in de jaren ’60 al gesteld werd: in huisvlijt zit de kracht van de vrouw verborgen. Misschien is emancipatie dan toch een golfbeweging, dacht ik en is het de-emanciperen in gang gezet. Maar dat is/was niet het geval. Wat ik zag was een dochter die haar man haar inzichten wilde bijbrengen. Mijn moeder daarentegen stond het inpakken van de vaatwasser door een man niet toe en nam zonder overleg het heft in handen. Nieuwe waarden tegenover oude normen. En aangezien ik met die nieuwe waarden verder moet én wil, heb ik haar deelgenoot gemaakt van mijn inzichten. Resultaat: we hebben een compromis gesloten over het indelen van de vaatwasser, de pannen gaan in het onderste rek! Desnoods draaien we een tweede vaat.

Dat ik mij af en toe irriteer aan de herverdeling van taken mag duidelijk zijn, maar dat ik terugverlang naar oude tijden … geenszins. Voor mij is dat een gepasseerd station. Voor haar trouwens ook, die devaluatie zal ze zich niet over haar af laten roepen.

Er moet worden gezegd dat alle facturen en andere bankzaken door E. worden afgehandeld. Met belastingzaken is het niet anders. Zij weet, als geen ander, op slinkse wijze een aanzienlijk bedrag terug te vorderen van de belastingdienst. Hulde. Zonder enige twijfel is zij degene bij ons thuis met de juiste kennis én het overzicht. Ik zou het niet beter kunnen.

Daarnaast is 1 van de zaken die wij in ons huishouden anders hebben geregeld dan Henk en Ingrid,  … de auto. Zo is de auto van mijn vrouw … ik heb een fiets. De enige bijdrage die ik lever aan de auto, is het opschroeven van de kilometerstand. Zij zet de SAAB in de autowas, zuigt ‘m uit en poets de ramen aan de binnenzijde. Verder wordt de garage door mijn vrouw uitgezocht, regelt zij alle beurten en debatteert met de chef werkplaats over eventuele mankementen.  Wie ben ik om daar tussen te gaan zitten.

Verjaardagen van familie en vrienden worden door haar, steevast op tijd, van de nodige aandacht voorzien. Logistieke zaken rond onze kinderen zoals, school, dokter en turnvereniging, worden met de nauwkeurigheid van een Zwitsers uurwerk gecoördineerd. Een duizendpoot, een moordwijf is het. En wie ben ik om haar capaciteiten niet te laten ontplooien.

Ik hoor u denken:”Waar is die vooraf gestelde balans, wat is jouw toegevoegde waarde binnen deze relatie?” Goed dat u dat vraagt. Het is er namelijk 1 van nuancering, van relativering. Laat ik zeggen dat deze toevoegingen mijn vrouw scherp houden. Ziet u mij als de man áchter de vrouw. Ik zal u een voorbeeld geven:

Afgelopen weekend ging ze de stad in, ze wilde naar de Purdey (voor alle duidelijkheid: de Purdey is een winkel waar men casual-chic heeft verheven tot een collectieve truttigheid).
Prima, ik bleef toch thuis. Er zijn namelijk bepaalde winkels waar ik minder graag naar binnen loop. Doorgaans zijn die winkels te classificeren als wel-kijken-niet-kopen-winkels, met andere woorden, DIDI-achtige winkels.
Na drie uren kwam ze, volgens haar zeggen, terug met een vondst. “Nee, echt veel verder dan de Purdey ben ik niet gekomen, maar ik heb daar wel een mooi vest gescoord.”
+ “Een vest? Waarom heb je een vest gekocht?”
- “Nou, gewoon … moet je het stofje eens voelen. En er ging nog 20% kassakorting vanaf.”
+ “Van hoeveel ging wat af!
- “Ik was nu € 135,- kwijt, maar dan kan de thermostaat ook een graadje lager. Die besparing moet je er dan eigenlijk nog van aftrekken.”
Ze glimlachte om haar eigen spitsvondigheid … maar besefte 1 tel te laat dat ze dit beter niet had kunnen zeggen tegen de man die de thermostaathandleiding zelf geschreven heeft.
+ “Schat, als ik je zo even uit de losse pols mag voorrekenen: wij verstoken ongeveer 1200 m³ gas per jaar, tweederdedeel daarvan zal voor de verwarming gebruikt worden. Dat is 800 m³. Door het met 1 graad verlagen van de binnentemperatuur mag een besparing worden verwacht van ongeveer 7%, dat komt neer op 56 m³ per jaar á 35 cent per m³. Een besparing van nog geen 20 Euro! Je moet dus door deze investering 7 jaar met dat vest doen. Anders gezegd, als je het vest niet had gekocht , had de thermostaat niet lager gehoeven en was behaaglijkheid een gewaardeerd begrip gebleven in dit huis.”
- “Ja, maar … hij staat mij echt heel goed en kleed ook hier mooi af.
+ “Natuurlijk, het A-lijn-argument. Schat, had het meteen gezegd. Het is inderdaad een prachtig vest. Maar wat dacht je, moet de thermostaat nu nog een graadje lager … nee toch?

- Hallo ma, met je zoon … ja … is inderdaad al weer even geleden, klopt. … Nee, er is niets aan de hand. Hé, waarvoor ik bel. Wij vroegen ons af of ik vroeger net zo driftig was als Gijs nu is. … O, ik dacht dat ik ooit eens één keer in de kelder ben gestopt? … Nee, nou, je zij laatst dat ik ook veel ben gepest en dat kon ik mij niet heugen, op dat ene voorval na waarbij twee jongens mij de haren uit het hoofd hebben getrokken. Om dan te stellen dat ik veel gepest werd vond ik wat … o, vaker dan één keer … ook regelmatig in de kelder opgesloten vanwege driftbuien. En … ook jij ziet veel overeenkomsten tussen mij als kind en Gijs. … Nou, dat wilde ik even weten, Esther had daar namelijk met mij een discussie over en over chinees eten. Meer niet. … Chinees … Ja, ik bel van de week nog wel even op.
+ Mag ik nu gaan koken? Ik  zal er wat extra spekjes en gebakken uien bij doen. Misschien erotiseert dat … schat.
- … Wrijf het er maar in.

Waar haar zucht
over deospray
de lucht
verzwaard

de prilheid
verdampt
en de schroom
ontwaard

waar de meiden
van groep 8
de gêne
onthalen

en wolken
zoete geur
op de huid
neerdalen

blijft mijn meisje, uit groep 5
nog even verschoond
van zo’n welriekend lijf

Met het vertrekken van de zomerperiode sluiten de buitendeuren en verplaatst het dagelijkse leven zich weer naar binnen. Ondanks dat het jammer is dat de kussens van de loungeset naar zolder kunnen en je de neiging krijgt om de tuin al winter klaar te maken, heeft de zomer voor mij lang genoeg geduurd. Maar gelukkig kan ik, met een  beperkt aantal buitendagen, zonder problemen de balans opmaken. Namelijk die van het gebezigde ouderlijke gezag en aanverwante relatieperikelen. Geen seizoen geeft zo openlijk inzage in de keuken van de buren dan de zomer. Zonder enige schroom worden er telefoongesprekken en echtelijke discussies gevoerd die ik toch duidelijk als ‘prive’ zou betitelen. Ik kan het niet helpen maar kan het onmogelijk negeren. OK, deels zal dit toe te schrijven zijn aan mijn nieuwsgierige aard. Ik ben altijd in voor een goeie roddel. Want die ontstaan. Juist uit het beluisteren van een eenzijdig telefoongesprek waar maar de helft van over de schutting waait.

Waar voorgaande jaren de buurvrouwen meestal debet waren aan deze openheid, was het dit jaar de beurt aan hun doorgaans terughoudende mannen. Juist zij baarde opzien door hun gekozen communicatievorm. Wat opviel was dat alle buurmannen hun vrouwen op dezelfde wijze aanriepen. Volgens mijn perceptie kwam dit ‘out of the blue’ en mag het derhalve als een hype worden bestempeld.

Mir, Jes, Ies, Fré en Rie. Zo heten ze tegenwoordig, mijn buurvrouwen. U mag raden naar de volledige namen. Waarom doen mannen dat; vrouwennamen reduceren tot slechts één enkele lettergreep? Is het een verkapte onderdanigheid of maakt het plaatst voor de oubollige koosnaampjes als muisje, poepie en scheetje? Of zijn zij zich bewust van de beperkte demping van de schutting, en zijn zij juist degene die graag willen doen voorkomen dat hun relatie nog vol romantiek zit? Als dat al zo zou zijn … waarom doe ik dat dan niet, noem ik mijn vrouw geen ‘Es’ … en zijn mij ‘Mart’ of nog beter ‘Mar’.

Vise versa zou ik zeggen. Maar dat zit er niet in. Zelden zal je een vrouw betrappen op het veréénlettergrepigen van haar partners naam. Is er dan sprake van een onbalans?Ik weet het niet. Het zegt mij waarschijnlijk niet meer dan dat deze mannen zich nog  vastklampen aan de laatste stuiptrekkingen van hun adolescentie. Al flikflooiend , als tortelduif op de loungset met vrouwlief, dagdromend over de mooie toekomst. Alleen zijn ze twee dartelende kinderen in de achtertuin rijker en zakken ze ‘s avonds uitgeblust op de bank voor de tv. Het enige wat dan overblijft is een benauwde lettergreep die niet meer opgepakt wordt door hun vrouwen. En met de blik op de herfst gericht, klinkt dat behoorlijk mistroostig.

In het aankomende voorjaar zullen we horen of de hype de winter heeft doorstaan. Of bij het openen van de buitendeuren de doffers hun balts weer opvoeren. Al fladderend de aandacht van het duivinnetje proberen te trekken. Maar als je het mij vraagt zal, met de juiste intonatie, een ‘roekoe roekoe’ toch duidelijk meer effect hebben dat een afgekort ‘roe roe’.

Mijn moeder heeft altijd duidelijk gemaakt dat zij van haar twee kinderen evenveel houdt. Die stellingname prikkelde mij danig in mijn tiener jaren en als oprechte puber probeerde ik dat ook te ondermijnen,  met als prangende vraag: “Als je moest kiezen tussen G. en mij, wie zou je dan kiezen?… Je móét kiezen!”
Natuurlijk is daar nooit een bevredigend antwoord op gekomen. Ik zou me nu kunnen afvragen wat er zou zijn gebeurd als er wel een antwoord op was gekomen, en wellicht, hoezeer ook onwaarschijnlijk, niet ten gunste van mij. Maar wat bezielt ouders om deze spagaat in leven te houden. Waar komt die drive vandaan om geen keuze te willen maken? Wordt een andere opvatting überhaupt wel geaccepteerd of doen we het omwille van de kinderen? Want vooral zij mogen niet de dupe worden van de onbalans in ons gedachtegoed.

Ik kan je niet zeggen van wie ik het meest hou. Niet dat er geen verschillen zouden zijn, die zijn er zeker. Maar ‘houden van’ voelt dimensieloos en ondefinieerbaar. Een ieder die zegt ‘evenveel van zijn kinderen te houden’ zal dit tegenspreken. Maar iets kan pas evenveel zijn als het meetbaar is. Het zou de suggestie kunnen wekken dat er een scoringssysteem aan ten grondslag ligt. Hoe lastig is dat! Iedere avond, nadat de kinderen op bed zijn gelegd, je ‘houden-van-kasboek’ tevoorschijn halen en bijwerken. “Schat, morgen moeten we Gijs iets meer genegenheid tonen. Die loopt nu wel ver achter bij Maud.” En hoe beoordeel je dat?

Gisteren gebeurde er nog iets leuks. Gijs herinnerde zich iets waarover E. en ik ons verbaasde:
+ “Goh, dat je dat nog weet Gijs.”
Hij kijk mij zelfverzekerd aan:
-  ”Ja! Dat zit in een mapje in mij hoofd.”
+ “In je hoofd? Heb jij mapjes in je hoofd?”
-  ”Ja, maar ook in mijn buik en 1 in mijn been.”
+ “O, dat is handig.”
-  ”Ja, want zo kan ik alles goed onthouden en als ik het niet meer wil onthouden, dan gooi ik het mapje leeg.”
+ “Dat is mooi Gijs. Hoe kom je eigenlijk aan het idee om alles in mapjes te stoppen?”
Gijs denkt na, het blijft even stil. Dan volgt een o zo logisch antwoord:
- “Dat weet ik niet meer papa.”
+ “Nou, dus die mapjes werken toch niet zo goed.”
- “Jawel hoor, maar dát kon ik natuurlijk nog niet in een mapje stoppen, want die had ik toen nog niet.”
+ “…”

Goud waard! Ik koester die momenten. De vraag is alleen: hoeveel goud moet Maud hier tegenoverstellen. O, ik heb het verkeerd begrepen zegt u. Het gaat er niet om dat de balans bij ons ouders gelijk is … maar bij de kinderen? Als het er u om gaat dat u, straks met terugwerkende kracht, naar eer en geweten kunt melden dat u ‘ze altijd gelijk heeft gehouden’, dan begrijpt u mij niet.

De vraag van wie je het meest houdt is irrelevant. Liefde laat zich niet meten, maar vooral ook niet vergelijken. Ik hou dus niet van beide ‘evenveel’. Mocht Gijs over tien jaar aan mij vragen:
- “Als je moest kiezen tussen Maud en mij, wie zou je dan kiezen?… Je móét kiezen!”
Dan zou ik antwoorden:
+ “Jullie zijn mij beide enorm waardevol. ‘Houden van’ is een elementaire voorwaarde voor het tonen van genegenheid en het scheppen van een band. Het gemis van de één, bij het kiezen voor de ander, zou dit doorbreken en ons, zowel jou als mij, terneergeslagen achterlaten.
Maar even zonder dollen … uiteindelijk hou ik net iets meer van jou dan van je zus.”
+ “En Gijs?”
- “Ja pap.”
+ “Je zus vroeg gisteren het zelfde.”
- “O, en wat heb je tegen Maud gezegd?”
+ “Precies het zelfde als tegen jou … en nu als de sodemieter aan je huiswerk!”

Vijf minuten later, de supermarkt is bij ons om de hoek, sta ik in de rij voor kasse 3, veroorzaakt door een klant, wijzend naar de reclamefolder. Vrij expressief wordt de kassière meegedeeld dat de aanbieding wel degelijk deze week ingaat. Alleen … het digitale geldinnameapparaat weigert elke medewerking. Na enig dimdammen of de manager nu wel of niet moet komen wordt het reclamevoordeel van 15 cent weggepoetst. Eindelijk zit er weer wat schot in mijn beurtbalkje op de kassaband. Op dat zelfde moment ontstaat in de rij naast mij enige commotie om een moeder met haar zoontje van ongeveer 6 jaar.

“Hé, wil je daar even mee ophouden.” Het zoontje drukt herhaaldelijk het winkelwagentje achter op de achilles van de vrouw. Zodra ze zich omdraait herhaalt hij zijn actie. Het venijn spat van zijn gezicht. “Stop daarmee, dat doet zeer!” Maar nog voor ze zich omdraait voelt ze het metaaldraad weer hard tegen haar enkel.

Ik zie het de laatste tijd steeds vaker, moeders die het gedrag van hun eigen kind niet corrigeren maar ervan wegdraaien. Het lijken de eerste slachtoffers te zijn van ‘het nieuwe opvoeden’. Vol energie zijn ze ooit aan de nieuwe opvoedmethode begonnen, maar hebben het niet gered of hebben de filosofie van schrijver Sue Jenner verkeerd geïnterpreteerd.  Het had zo mooi moeten zijn:

Wees meer kind-gericht dan kind-sturend. Dit houdt in dat je meer moeten reageren vanuit begrip voor je kind en zijn of haar behoeften dan je van nature geneigd bent. Stel niet zoveel vragen aan je kind, doe niet alsof je zijn of haar leraar bent, slik je negatieve kritiek in, kijk minder boos en geef minder bevelen. Als je dat doet, belooft Jenner, zul je van je kind gedaan krijgen wat jij wilt, zonder dat je voortdurend ‘hou op!’ hoeft te krijsen.

(bron: ouders.nl)

Maar ook nieuwe opvoedmethoden vragen om een consequente ouder die zijn kind een duidelijk kader biedt. En daar gaat het fout. Juist die nieuwe methoden doen een groter beroep op je functie als opvoeder en je interactie met je kind. Wat vaak het gevolg is, is dat ouders ellenlange discussies aangaan met een kind van 4, of (erger nog) elk opvoedkundig gesprek uit de weg gaan.

Zo was ik laatst op een verjaardag waar een nieuwe opvoedmoeder volkomen overtuigd aangaf dat je geen ‘nee’ meer kunt zeggen tegen je dochter van 2. “Je moet met ze in gesprek en accepteren dat ze iets willen. Hun eigen ik moet nog volledig ontplooien en dat moet je niet blokkeren.”
Om een lang verhaal kort te maken: er werd inderdaad niets geblokkeerd en na twee zakjes chips en 3 ijsjes deblokkeerde het meisje haar gehele maaginhoud over de salontafel.

In de rij bij kassa 2 spreekt de vrouw uiteindelijk de moeder aan: “Wilt u uw zoon vragen daarmee op te houden, dat ziet u toch ook! De moeder kijkt schijnbaar verbaasd op:”Nou, dat zou ik wel kunnen vragen maar … ik denk alleen niet dat hij zal luisteren.” De vrouw aarzelt geen moment, grijpt uit haar wagentje de halfvolle yoghurt, trekt het open en stort met twee ferme knepen het volledige pak over het hoofd van jongetje uit. “Zo! Ik heb ook een vrije opvoeding gehad.” De jongen volgt de yoghurtstroom van zijn schouder , langs zijn jas tot op de grond. Moeder en zoon kijken elkaar verbouwereerd aan. Het enige geluid in de supermarkt is dat van het geroezemoes van rij 2 en 3 en de klodders yoghurt die op de tegelvloer vallen.

Je mag er niets van zeggen  over hoe anderen hun kinderen opvoeden. Alsof je ze classificeert als slechte ouders. Daarnaast loop je al snel het risico als conservatieve “rust reinheid en regelmaat ouder” te worden aangezien. Ik waag mij er dan ook niet aan. Trouwens … ik ben meer iemand van de non-verbale communicatie. Dus … mocht ik bij u op de stoep staan met een pak yoghurt in mijn handen … dan weet u genoeg!

Vroeger was een toilethandeling één die routinematige verliep. Immers, de gulp van  een spijkerbroek was uitgevoerd als rits en een onderbroek hadden een niet te missen rechtse insteek. Na het omlaag halen van het sluitplaatje was een simpele zijdelingse beweging, gevolgd door een halve draai met de wijsvinger*, voldoende om naar buiten te brengen wat bij een urinoirbezoek naar buiten gebracht moet worden.

Vandaag de dag is het allemaal minder voor de hand liggend. Althans, voor de man die zich modebewust wil voordoen en de nieuwste modellen spijkerbroeken en ondermode wil dragen. Waar eerder de standaard Hema-onderbroek nog voldeed, heeft zij na de derde emancipatiegolf besloten van hem een pronkstuk te maken, een vriendinnending: “Hij is van mij en wat ziet hij er goed uit!” Van hippe kleren in trendy kleuren tot strak gemodelleerde onderbroeken met pijpjes en bloemmotief. Tijdens de aanschaf van een nieuwe spijkerbroek word ik dan ook steevast gevraagd even rond te draaien. Van alle kanten wordt de passing geïnspecteerd en gekeurd door E. “Ja, mooie kont!” volgt er dan. Enigszins gevleid schik ik me in haar oordeel en vergeet ik alleen, na haar opmerking over de achterkant, over de voorkant na te denken … de gulp. Het niet beoordelen ervan kan namelijk verstrekkende gevolgen hebben.

Het is maar zelden dat de broek van tegenwoordig nog een juiste knoopzetting heeft. De 3 knopen van de gulp vragen namelijk om een precieze zetting waarbij  de positie van de bovenste en de onderste knoop het meest bepalend zijn. Meestal zijn deze te dicht ten opzichte van de middelste geplaatst wat een makkelijke doorgang tot net achter de knoop bemoeilijkt. Ook als de totale gulphoogte te krap bemeten is , leidt dit tot een ontoegankelijke onderste knoop. Juist die zorgt (samen met de middelste) voor de benodigde ruimte en de daaruit volgende bewegingsvrijheid. Als daarnaast ook nog eens het knoopsgat in de stugge stof aan de kleine kant is, begint er een gemartel van jewelste. Nee, dames, het is niet te vergelijken met de bh-sluiting die na enige oefening vlot en stijlvol te openen is. Het betreft hier een dagelijkse ergernis die leidt tot verzwikte vingers en beknelde plasbuizen. Om dan nog maar te zwijgen over de volgende stap: na toegang te hebben verschaft tot hetgeen zich achter de jeans veborgen houdt, is het zoeken naar de insteek. Want … welk type onderbroek hadden we vanmorgen ook alweer aangetrokken? Was het die met de linker, rechter of  met boveninsteek? Had de slip überhaupt wel een insteek?

Afgelopen week stond ik in een toilet met muurvullende poster achter het urinoir. Het zijn posters als deze die ons mannen onzeker maken. Niet vanwege de maatvoering, zoals de poster suggereert, maar vanwege het idee dat er meegekeken wordt. Wij staan het liefst alleen voor een urinoir. Niet voor niets zal een man zover mogelijk verwijderd van een medetoiletgast zijn urinoir uitzoeken. … Wij hebben niet voor niets het schaamschot uitgevonden!

De barricade is inmiddels opgeheven. Het toilet is weer vrij. De knopen van mijn spijkerbroek gaan gelukkig soepel los. De man naast mij heeft duidelijk meer moeite om het geheel operationeel te krijgen. Heupwiegend van links naar rechts en dan weer wat naar achteren hurkend word getracht zijn broek te ontsluiten. Hij faalt en grijpt naar zijn laatste redmiddel: het losmaken van de riem en het openen van de broekknoop. Onterend, maar o zo begrijpelijk. Even is het stil … dan, bij het eerste geklater in het urinoir zakt de spijkerbroek tot op zijn knieën. Een hartgrondig vloek volgt. Begripvol richt ik mij tot hem:
“Nieuwe slip?” vraag ik.
“Nee, nieuwe spijkerbroek.”
“Ah, balen man!”