Kopstukken

met haar

7 februari, 2013
door Martin Smit
Reacties uitgeschakeld voor Bit of Lemon

Bit of Lemon

Ok, ik ben er klaar mee! Gegeten en gedronken. De buik ervan vol. Ik … kan geen superlatief meer horen. Het is al lang niet meer zalig en delicious. Nee, zodra de zender wordt afgestemd op 24Kitchen ben ik weg, uit het zicht van Rudolph en Jamie.

De nieuwe ‘Tel Sell zender’ 24Kitchen mag dan mateloos populair zijn mij de overige gezinsleden, bij mij wekt het al lang geen eetlust meer op. Gebakken lucht is het, penetrante kookego’s die zich overgegeven hebben aan de marketingmachine van FOX. inderdaad, FOX. De zender die Jamie Oliver heeft gemaakt tot wat hij nu is. En inderdaad 24Kitchen is allerminst het geesteskindje van Belg Rudolph van Veen. Naieve U! Alles draait hier om Jamie, om ‘nice fresh vegetables’. Presenteer het als 1 groot scrapbook, druk je tong zachtjes tegen je voortanden aan en … succes verzekerd!

Ons huis is inmiddels doorspekt met Jamie. Naast Jamie-kookboeken hebben wij de Jamie Oliver bollenplanter, de Jamie Oliver granieten vijzel, de Jamie Oliver pasta machine en de Jamie Oliver messenslijper. De Jamie Oliver vintage-bestekset-56-delig is in bestelling en de Jamie Oliver waterfles-met-glas wordt overwogen. Maar naast de cupcakes die wekelijks de oven uit komen rollen heeft 1500 uur 24Kitchen kijken en Jamie-indoctrinatie niet veel opgeleverd. Het blijft thuis dan ook bij verse worst, aardappelen en doperwtjes uit blik. Ik zeg ‘absolutely delicious”.

Maar E. niet. Voor haar is het niet voldoende. “Gelukkig hebben we nog twee kinderen in het vuur liggen”, moest ze gedacht hebben:  “Just adding a bit of love!”

Zo is er een langetermijnplanning ontwikkeld door E. om een optimaal Jamie-rendement te bewerkstelligen. Ze werd getriggerd nadat M. in no-time ‘What’s Cooking? with Jamie Oliver’ op haar Nintendo DS had uitgespeeld. Zo is het de bedoeling dat mijn dochter na deelname aan het tweede seizoen van de Cupcakecup door zal stomen naar 24Kitchen om daar de plaats in te gaan nemen van Rudolph himself. Als voorbereiding zitten de kinderen nu’s morgens, niet voor het schreeuwerige Nickelodeon, maar voor de altijd perfecte gemaaktheid van 24Kitchen.

G., haar tweede ijzer in het vuur, neem ze zelf onderhanden. Langzaam aan wordt zijn koers verlegd naar één met minder normen en waarden. Zijn IQ wordt geremd en er wordt nog alleen kleding gekocht met capuchon, passend bij de synthetische trainingsbroek. Vorige week heeft hij voor het eerst de juf uitgescholden. Volgens E. ligt hij ‘op koers’. Zojuist heeft ze hem aangemeld bij Fifteen. Genoegzaam legde ze de telefoon neer. Ze kijk mij recht in mijn gezicht aan gevolgd door een genoegzame lach: “Happy days”!

 

4 februari, 2013
door Martin Smit
1 reactie

Echt

Ik kijk over mijn computerscherm en zie Gijs geconcentreerd zijn muis bedienen. We zitten aan tafel, tegenover elkaar. Terwijl ik druk bezig ben met het maken van een “Hiking boek”, is hij op www.girlsgogames.nl een appeltaart met frambozen aan het maken.

+”Wordt ie lekker Gijs?” Zijn vingertje gaat de lucht: “Jaha, nog 1 minuutje en dan is de taart klaar. Dan moet je even komen kijken pap!”

Het is er nog niet van gekomen, maar ik kijk er nu al naar uit: naar het eerste echte “mannenweekend”. Samen bier drinken op de bank, voetbal kijken, boerend commentaar geven op Vitesse – Ajax en meeschreeuwen op Rammstein.
Alleen … Gijs drinkt nog geen bier, laat geen boeren en voetbal … ach. Gijs bakt liever à la Jamie Oliver op de compuut of keutelt de hele dag in z’n pyjama wat rond. En wie ben ik om daar niet in mee te gaan.

“Af! Hij is klaar pap, kom je even kijken?” Ik loop om de tafel heen en laat Gijs vol enthousiasme zijn uitleg doen. De schreeuwerig roze website schijnt hem niet te deren. Dit zijn van die momenten waar maar weer eens blijkt dat mijn oergevoel naar de achtergrond is verdreven en plaats heeft gemaakt voor het vaderschap. Blij toe! Generaliseren over roze en spelen met een Ken behoren tot het verleden. Van mij mag hij.

“Die ziet er lekker uit! … en nu? Wat ga je nu doen?”
“Ik denk dat ik even ga meekuppen, wil jij dat even voor mij intikken want ik weet nog niet zo goed hoe je dat schrijft?” Als ik over Gijs heen buig denk ik even terug aan 7 jaar geleden. Aan hoe het voelde om buiten bij de ingang van het Radboud ziekenhuis in Nijmegen een sjekkie te draaien, om bijna als alleenstaande ouder het Radboud te moeten verlaten. En hoe ik met een zoon, als mijn grootste persoonlijke confrontatie, huiswaarts had kunnen keren.
Maar over een paar dagen vieren we met het hele gezin zijn verjaardag, zijn doemscenario’s geen werkelijkheid geworden en heeft Gijs laten zien dat angstgegners met kinderlijke eenvoud kunnen worden overwonnen.

Ondertussen heeft Gijs alweer genoeg van het computeren en vertrekt naar boven. 5 minuten laten komt hij de trap afgestommeld. Met een “WHOAAH.” stormt hij in zijn Spiderman pak de kamer binnnen. In zijn linkerhand een Star Wars zwaard, in de andere hand … Ken! Met een tweede “WHOAAH” wordt een poging gedaan Ken van zijn hoofd te ontdoen. Een groter contrast na het “meekuppen” is nauwelijks denkbaar! Theater is het, maar open en echt, zoals Gijs is! Ik “WHOAAH” terug, want dat doen mannen onder elkaar … en geniet op voorhand van de komende 7 jaar!

 

28 januari, 2013
door Martin Smit
Reacties uitgeschakeld voor Bedrijfskunde

Bedrijfskunde

Ik ben trendwatcher, sinds een paar maanden. Je hebt geen derde oog nodig om trends op te merken. Tenminste, als je deze zou definiëren als iets wat de neiging heeft zich in een bepaalde richting te bewegen of, als het extrapoleren van een aantal opeenvolgende samenhangende gebeurtenissen of waarnemingen. Gedurende een dag gebeurt dat meerdere malen en met het fingerspitzengefühl van deze inmiddels geoefende trendwatcher kan dit rücksichtslos worden geclassificeerd als een trend of een voor mij tot nog toe onopgemerkt gebleven mechanisme.

Zo lijkt er zich op dit moment een trend te ontwikkelen in mijn directe omgeving. Op mijn werk stortte een aantal mannen van middelbare leeftijd zich onlangs op een studie. Niet zomaar een cursus of wat bijscholing, nee, technische bedrijfskunde wordt bij de horens gevat. Zeg maar, de rechtenstudie van de jaren 90. Verbaasd was ik, maar na enige tijd zag ik waarom ze, al dan niet getriggerd door de crisis, opzoek gaan naar “hidden opportunities”.

Maar het toekomstbeeld van die “verborgen mogelijkheden” ligt vaak een paar meter verder op: het kantoor van het middenmanagement, die juist in deze tijden van zich laten horen. Ik bedoel: letterlijk horen!

De betreffende kantoorgroep klit graag samen onder het genot van een “goede” mop. De laatste tijd rolt de ene na de andere bulder het kantoor uit zonder de volledige afdeling hier deelgenoot van te maken. Zij kunnen slechts raden naar de gevatheid en de dubbele laag in de scherts. Maar doorgaans is deze dubbele laag nauwelijks waarneembaar en ervaar ik managementhumor als een “contradictio in terminis“, Het kost mij dan ook geen enkele moeite mijn lachen in te houden bij het aanhoren van de tentoongespreide basale humor die grofweg in 3 categorieën uiteen valt:

  1. Het vellen van een waardeoordeel op grond van iemands sekse en diens mogelijke reproductiewijze: seksisme. Gesteld mag worden dat de jaren 60 achter ons liggen. Het teruggrijpen naar deze “plagerige” periode is dan ook meer een uiting van onzekerheid en twijfel, dan dat het bijdraagt aan het humorgevoel.
  2. Het reflexmatig ontspanningen van de onderste slokdarm, wat het ontluchten van de maag tot gevolg heeft: boeren. Maar dan uit volle borst! Een halfslachtig oprisping zal in geen geval het ontzag wekken waar de “boerder” naar opzoek is.
  3. Het met een peristaltische actie laten uittreden van  walmen zwavelverbindingen, gevolgd door een karakteristiek geluid: winden. Een duidelijke zoektocht naar het juiste podium, maar deze zal doorgaans niet gevonden worden in een nauwe kantoorruimte. 

Je zult je maar als studerende middelbare man aangetrokken voelen tot dit voorland. Waar komt die solidariteit vandaan?

Het kwartje viel op maandagmiddag, na het aanhoren van een derde lachgolf. Nooit had ik gedacht aan een leeftijdsgebonden mechanisme. Deze mannen, tussen de 35 en 50 jaar:  Zíj zijn de studenten uit de jaren 90, maar nog belangrijker, de “midlifers” van nu!  Bij de een heeft de motor plaatsgemaakt voor het volgen van een studie tussen jonge (vrouwelijke) studenten, een overduidelijke vorm van vluchtgedrag, opzoek naar hun veel jongere “ik”. Bij de ander is het plagerig seksisme, het winden laten of boeren onder collega’s een geforceerde wijze van geldingsdrang.
Ik realiseerde mij pas later dit ik ook binnen de gestelde leeftijdscategorie val. En ja, misschien is dit blog wel mijn zoektocht en mijn geldingsdrang. Ach, iedereen zijn eigen midlife zal ik maar zeggen.

18 november, 2012
door Martin Smit
Reacties uitgeschakeld voor Rondje Berkel

Rondje Berkel

Gerrit Hiemstra gaf afgelopen woensdag nog aan dat de herfstkleuren nog wel even aan zouden houden. Het zou niet noemenswaardig waaien, dus het blad bleef nog wel even aan de bomen hangen.

Vandaag dacht ik om te gaan kijken wat er nog waar zou zijn van zijn woorden. Op deze druilerige dag bleek het echter zinloos om kleurenfoto’s te maken. Een weekend te lang gewacht dus. Tja, fotografie draait nu eenmaal om timing.

Mijn mokje

11 november, 2012
door Martin Smit
1 reactie

Cyclaam

Cyclaam (Cyclamen) is een geslacht van vaste planten uit de sleutelbloemfamilie of volgens het APG II-systeem uit de familie Myrsinaceae. De cyclaam is een knolgewas, dat weinig affiniteit vertoont met andere sleutelbloemachtigen, hoewel hij, door zijn omgekeerde petalen op het twaalfgodenkruid (Dodecatheon meadia) uit Noord-Amerika lijkt.

Aldus Wikipedia. Maar die wetenschap hielp mij echter niet verder toen ik vorige week voor een onaangename verrassing kwam te staan. Juist op het moment dat ik het niet verwachtte.

Ooit is door E. aangegeven dat als ik een buitengewoon hufterige actie zou uithalen, dit subtiel doch duidelijk kenbaar zou worden gemaakt. Zo zou mijn ‘solid brass’ Zippo-aansteker, die door mij jarenlang structureel verwaarloosd werd om een authentieke vintage uitstraling te verkrijgen, ’s morgens opgepoetst naast mijn broodtrommel staan te glimmen. Als laatste zout in de wond, zou ze dit alles begeleiden met de woorden: “Zo, die is weer funkelnagelneu!” Een duidelijker signaal kon er niet worden afgegeven.

Meermalen ben ik ’s morgens de trap afgelopen en verwachtte ik het blinkende messing op het aanrechtblad. Maar niet deze keer. Dit keer kwam het volledig onverwacht. Alleen vond ik niet de glimmende Zippo, maar een ander bezit met vergelijkbare emotie. Het zal haar zeker niet zijn ontgaan dat de aansteker al een aantal jaar niet meer gebruikt is, laat staan dat ik weet waar die ligt. Na het stoppen met roken is de Zippo dan ook tot een herinnering gedegradeerd. Opzoek naar een ander represaillemiddel moet E. al snel zijn uitgekomen bij mijn vertrouwde koffiemok.

Het mokje laat zich kenmerken door een blauw craquelé glazuur met een in bruin afgezette rand en … zonder oor. Nog voordat de kinderen de waan van de dag weer inluiden, is het mijn ochtendmetgezel. Geen dag gaat voorbij dat de mok zijn weg naar het Senseo-apparaat niet vindt.
Maar wat in hemels naam kon erg genoeg zijn om mij mijn koffie te onthouden in mijn vertrouwde mok. Welk empatisch onbehouwen huzarenstuk had ik opgevoerd dat voldoende was om mijn mokje te beplanten!

In het midden van de met zwart linoleum bedekte Gispentafel stond het …  mijn mokje … inclusief Cyclamen persicum, dat weinig affiniteit vertoont met andere sleutelbloemachtigen. Het kostte geen moeite mij in te leven in het plantje. Ik voelde mij ontheemd.
Ik dacht terug aan de dagen ervoor. Aan de conversaties die we hadden gehad en aan degene die we wellicht gehad zouden moeten hebben maar waar om welke reden dan ook geen start mee was gemaakt. Ik kon niets bedenken. Haar in een dergelijke situatie vragen naar de toedracht zou alles alleen maar erger maken. Niemand zit op een antwoord te wachten als:”Moet ik je dat na gisteren nog uitleggen!” Ik kon niet anders dan de daarop volgende dagen mij uitsloven, mij dienstbaar opstellen, ten einde het tij te keren en om mijn mokje te kunnen ontdoen van de cyclaam en weer te gaan gebruiken waarvoor het eigenlijk bedoeld is, koffie!

Gedurende het weekend probeerde ik haar in alles voor te zijn. Ik zette koffie al voordat er behoefte aan was, stofzuigde vlak voordat de eerste haar van onze kat op het tapijt viel en deed boodschappen voordat we wisten wat we gingen eten.
Een topweekeinde moet het voor haar zijn geweest, ik kan niet anders zeggen. Maar er werd door E. geen aanstalten gemaakt mijn mok te bevrijden van de cyclaam. Schoorvoetend moest ik mij gewonnen geven, mijn petalen omkeren en haar aanspreken:

+ Hoe veel dieper moet ik nog door het stof zodat mijn mokje weer bevrijd wordt van die cyclaam.
– Sorry, wat bedoel je?
+ Die cyclaam in mijn mokje …
– Ja, schattig hé. Ze waren in de aanbieding bij de COOP en toen ik thuis kwam merkte ik dat we eigenlijk helemaal geen kleine potjes hadden. Jou mokje stond nog op het aanrecht … en die paste zo mooi! Leuk hè, ik dacht dat je het nooit zou zien. Trouwens, nog bedankt voor het lekkere weekend.
+ O … ja, jij ook bedankt … Is dat alles?
– Hoezo alles?
+ Nee, laat maar. Weet jij toevallig waar mijn Zippo-aansteker is?

16 oktober, 2012
door Martin Smit
1 reactie

Poesiealbum

Tja, dat krijg je ervan. Dochters van 9 jaar die een feestje geven krijgen poesiealbums cadeau. Zo ook Maud. Nu heb ik altijd twee dingen kunnen vermijden: stijldansen en het schrijven van een poesieversje. Die laatste moet ik nu doorstrepen …

Lieve Maud

Als de donkere dag is verstreken

de herfst weer guur is gebleken

het geluid van de regen buiten

dempt als de gordijnen sluiten

loop ik nog even naar je kamer

en kus ik stiekem zacht de hand

van het liefste meisje uit

Avondland.

4 oktober, 2012
door Martin Smit
1 reactie

King Louie

Het was een goede uitverkoop voor King Louie, online webshop in kleding voor (hoofdzakelijk) vrouwen. Er werden maar liefst 4 jurken door de postbode bezorgd op ons adres. Onder de 4 jurken ook één voor dochter M. Schattig! Het bloemmotief geprint op viscose staat haar beeldig, zoals alle andere jurkjes van … viscose, met bloemmotief. De collectie van King Louie kan namelijk weinig vernieuwend worden genoemd en kenmerkt zich al sinds jaar en dag veelal door gefriemel met bloemetjes, gedrukt op jaren 40 modelletjes. Typisch een product waar ik als man van zou zeggen dat ik daar geen 10 stuks van in de kast zou hoeven. Het verbaasd mij dan ook elke keer weer dat er bij ons thuis – door ‘de opposite sex’ – reikhalzend wordt uitgekeken naar de nieuwe collectie.

+ “Zal ik ze even showen?”
5 minuten later staat ze in de deuropening van de woonkamer.
+ “Dit is de ene.”
– “Ja, leuk … zo met die bloemetjes.”
+ “Ik weet het niet zo. Ik denk dat ik hem terugstuur.”
– “O, ben ik niet enthousiast genoeg, of is er iets anders?”
+ “Nou, ik voel me er anders in. … Vind jij ook dat mijn lijf veranderd is, of ligt dat aan mij?”
– “Wat bedoel je? Of ik vind dat je dikker geworden bent nu je gestopt bent met roken?”
+ “Ja, zo kun je het ook zeggen, maar ik wilde je die woorden niet in je mond leggen.”
– “Je kent me langer dan vandaag, daar heb ik niet zoveel moeite mee. Ik zou haast willen zeggen dat in huiselijke kring dergelijke zaken gewoon bij de naam genoemd kunnen worden, toch?
Maar ja, je bent wel wat dikker geworden. En vind ik dat een probleem? … Nee, ik vind dat geen probleem! Sta mij toe dit even bij mij zelf te verifiëren. Ik wil voorkomen dat ik langs een glijdende schaal afdaal naar het niveau van de man die murw geslagen op de bank goedkeurend knikt bij een bovenmatige, meer dan volumineus volgepropte legging. Meer en meer merk ik dat mannen ‘voor de goede lieve vrede’ akkoord gaan voor iets wat eigenlijk niet door de beugel kan. Het zal te maken hebben met sleur, wegebbende verliefdheid en de teleurstelling dat hun vrouw geen weerstand heeft kunnen bieden aan de vergankelijkheid van het vermeende vrouwelijk schoon. Ik wil voorkomen, wat veel van ons al is gebeurd, namelijk dat ze achter hun rug om worden bespot. Over het feit dat zíj die legging heeft aangetrokken en híj daar niets van heeft gezegd. Vandaar. Ik weet dat met het geven van een eerlijk antwoord er altijd een spanningsveld wordt gecreëerd tussen een antwoord waarbij ik anticipeer op wat jij als wenselijk zal ervaren én de zojuist genoemde ‘glijdende schaal’. Aangezien we het hier niet over de kleur van nieuwe laarzen hebben kies ik … laten we zeggen … anticipeer ik wat minder.”
+ “Dit helpt niet.”
– Maar ik ben wel duidelijk toch?
+ “… Hij gaat terug.”
– “Laat ik het anders verwoorden: vorige week fietste ik met mijn jas onder de bagagedrager, terug van mijn werk naar huis. Het was, zelfs voor een nazomerdag, warm. Een bonusdag. Zo’n dag die je doet verlangen naar de lente. Waarbij het lijkt alsof de herfst nog even verdreven wordt. Een eekhoorntje stak vlak voor mijn voorwiel het fietspad over en klom een in berkenboom. Vlak voordat hij achter de stam verdween keken we elkaar heel even aan. Een eindje verder komt een vrouw mij tegemoet op een transportfiets. Althans, daar leek het op gezien de grote mand aan de voorzijde. Haar aangename verschijning legde een glimlach op mijn gezicht. Als in een vertraging zag ik haar jurkje van viscose met bloemmotief weelderig langs haar benen golven, gevolgd door haar twee kinderen die de mijne bleken te zijn. Het was de dag dat jullie mij tegemoet kwamen fietsen om mij op te halen van mijn werk. Het was de dag dat je mij weer verraste met je verschijning, net als 15 jaar geleden. En dat was een prettige ervaring.”
Als jij dat wilt, moet je de jurk terugsturen. Maar ik zou het niet doen! Hij past bij jou. Hij staat je gewoon mooi!”
– “Zo beter?”
+ “Beter, maar hij gaat nog steeds terug.”

22 september, 2012
door Martin Smit
Reacties uitgeschakeld voor N348

N348

Er is nog een maand te gaan voordat het nieuwe tracé rond Eefde in gebruik wordt genomen. Het zwarte asfalt en het witte beton nodigde mij uit om deze graffitiloze foto’s te maken.

23 juni, 2012
door Martin Smit
Reacties uitgeschakeld voor Wandel

Wandel

Op nog geen 5 minuten van ons huis stroomt de Berkel. Een prachtig stukje natuur waar je, op een dag als vandaag, enorm van kunt genieten.

Rooklucht

24 mei, 2012
door Martin Smit
Reacties uitgeschakeld voor Rooklucht

Rooklucht

“Ik stink!”. U heeft het misschien nog niet geroken, maar ik voel mij toch genoodzaakt dit te melden. Laat ik voorop stellen dat (waarschijnlijk) mijn odeur niet afwijkt van wat deze gebruikelijk is. Niet dat u denkt: “waarom heeft hij dit niet eerder gemeld”. Nee, u mag ervan uitgaan dat ik mijzelf niet in een eerder stadium als onwelriekend had kunnen classificeren. Sindskort ben ik erachter dat mijn neurologisch stelsel ervoor heeft gekozen meer prioriteit te geven aan de geurreceptoren in mijn neus. Of anders gezegd: ik ben relatief beter gaan ruiken. Eindelijk komt naar jaren het volledige bouquet weer binnen. Waar iedereen mij vraagt of mijn smaakpapillen al weer tot leven zijn gekomen – wat niet het geval is -, reikt de geur van aardbeien nu wél tot in de achterste holten van mijn lijf. Wat stoppen met roken wel niet tot gevolg kan hebben.

Maar waren het alleen maar aardbeien die ik zou ruiken, dan zou een waarschuwing om enige afstand te bewaren ongepast zijn. Het zijn juist de geuren die voor walging zorgen, en de boventoon voeren. Nu, een maand nadat ik met roken ben gestopt, persen zich de laatste dampen uit de diepste porieën van mijn rookvingers. Het behoedt mij van het aannemen van de door mij zo gebruikelijke denkpose, duim onder de kin en de wijsvinger – de rookvinger bij uitstek – half over de mond, vlak onder de neus. Met iedere ademhaling word ik herinnerd aan mijn voorbije rookgedrag, aan het socializen in het rookhok op het werk, de laatste sigaret van de avond, het besef dat de roker tot rapaille is gemaakt door de ‘healthy few’.

Misschien had ik niet tegelijkertijd ook de koffie aan de kant moeten zetten. Misschien ben ik te resoluut geweest om de ‘coffee and cigarettes generation’, zoals Tom Waits al zei, in al zijn facetten de rug toe te keren. Ik stond zeker niet bekend om mijn James Dean achtige trekken en dronk als schijnbaar interessante single al lang geen espresso’s meer in rokerige kroegen (die aspiraties zijn nu zeker in rook opgegaan). Maar op een of andere manier was er altijd wel die verbondenheid, iets wat niet-rokers ontberen, als een collectieve invulling van het zelfbeschikkingsrecht.
Ik heb het laten vallen, maar om nu door het leven te gaan als ‘Mister Decaffeinato’, zonder de Nespresso, zonder begeerde vrijgezellenstatus en zonder maatpak …

Maar goed … mijn lijf produceert nu afvalstoffen die ik niet als de mijne herken. Bij elke plasronde wordt ik hiermee geconfronteerd, eraan wennen blijkt lastig. De sapjes en thee houden het gemis van de koffie bij lange na niet in evenwicht. Mijn conditie is ongewijzigd gebleven, mijn spreekwoordelijke lont korter (tel daarbij op het korte lontje van mijn vrouw – ook gestopt = niet gezellig ).  Ik ben het hallelujagejubel van een ieder, die ik het vertel dat ik rookvrij ben, zat. Laat ze bij anderen hun rookvrije zone binnenfladderen, niet bij mij! Zelfs mijn kinderen kijken mij ongeïnteresseerd aan als ik ze vraag of ze er blij mee zijn dat papa is gestopt.
Wat ik mij meer en meer besef is dat de roker is vergeten tegen elke aantijging in het geweer te komen, en te gaan staan waar ze voor staat: “Over 5 minuten dien ik je van repliek, ik geniet nu eerst van mijn peuk!” Nee, de argumenten om te stoppen met roken worden verpulverd alsof het niets is. De vraag dringt zich al op of ik überhaupt zou zijn gestopt als ik op voorhand had geweten wat in nu ervaar.
Nog een paar weken. Dan heb ik laten zien dat ik kan stoppen met roken en krijgt Tom Waits mijn gelijk:

“Now that I’ve quit, I can have one, cause I’ve quit.”

… misschien. De keuze is aan mij. U ruikt het wel.